Σε έκτακτη ανάγκη βρίσκονται μόνιμα πάρα πολλοί συμπολίτες μας στην πόλη της Πτολεμαΐδας. Είναι σχεδόν άστεγοι ή άποροι. Στερούνται ένα τουλάχιστον από τα βασικά κοινωφελή αγαθά, όπως, στέγη, θέρμανση, νερό, ηλεκτρικό. Είναι γνωστοί σε όλους μας και το φαινόμενο αυξάνει μιας και μια μικρή ενορία έφτασε να μοιράζει εκατοντάδες δέματα τροφίμων από το φιλόπτωχο ταμείο σε οικογένειες.

Κατά τη διάρκεια μίας τυπικής επίσκεψης ενός Δημοτικού Σχολείου στο Δημαρχείο, ένας μικρός μαθητής ρωτήθηκε, τί θα έκανε εάν ήταν για μια μέρα Δήμαρχος. Ο Μιχάλης απήντησε πως θα έδινε από ένα σπίτι σε αυτούς που δεν έχουν. Η απάντηση του Δημάρχου αναμενόμενη: Αυτό Δεν Γίνεται. Η απορία ζωγραφίστηκε στο βλέμμα του παιδιού. ΓΙΑΤΙ; Αφού γνωρίζει ένα συνομήλικό του παιδί που παρακαλούσε να κοιμηθεί έστω για ένα βράδυ στην ‘’αρρωστημένη’’ ζεστασιά του Δημόσιου Νοσοκομείου. Αφού ο πατέρας της Ελισάβετ δεν δύναται να εργαστεί και το ενοίκιο το μαζεύουν όπως-όπως κάποιοι φιλότιμοι άνθρωποι . Αφού στο σπίτι που νοικιάζουν δυο ορφανεμένα το τζάμι καλύπτεται πάντοτε από πάγο το χειμώνα. Βρες μου ένα σπίτι είπε μια γιαγιά, μας πλάκωσε το χιόνι..

Τέτοιες περιπτώσεις είναι πάρα πολλές και εγώ κλείνω τα μάτια και τα αυτιά και γυρνώ την πλάτη λέγοντας: «Ευχαριστώ Σοι ότι ουκ ειμί ώσπερ εκείνοι…»

Να αξιοποιηθούν οι εγκαταλελειμμένοι οικισμοί του Δήμου μας που σταδιακά ρημάζουν .

Δεν θέλουμε να γίνουν αποικίες μουσουλμάνων μεταναστών.

Δεν τους χαρίζουμε τον κόπο των πατέρων μας.

Να μη στερείται κανένας συμπολίτης μας αυτά που για τους πολλούς είναι δεδομένα.

Εξάλλου ο Δήμαρχός μας που έδωσε και δίνει μεροκάματο σε πολλούς που έχουν ανάγκη, έχει δηλώσει πως « Όλοι μαζί μπορούμε…»