To Σάββατο 4/2/2017 το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Φλώρινας πραγματοποίησε την παρουσίαση του ιστορικού λευκώματος για τα 75 χρόνια από την ίδρυση του.
Στην εκδήλωση παρευρέθηκε μεταξύ άλλων και ο βουλευτής Κώστας Σέλτσας, ο οποίος στο χαιρετισμό του αναγνώρισε το ρόλο της εργατικής τάξης στη διάρκεια της κοινωνικής εξέλιξης και έκανε κριτική στη νεοφιλελεύθερη αφήγηση περί τέλους της ιστορίας, η οποία έχει ως μόνο στόχο το χτύπημα των εργατικών δικαιωμάτων. Τόνισε ότι το σημαντικότερο διακύβευμα των ημερών μας είναι να υπάρχουν δουλειές και να καταπολεμηθεί η ανεργία που αποτελεί και τη μεγαλύτερη τροχοπέδη για τις εργατικές διεκδικήσεις.
Προέτρεψε ακόμα τους νέους να αναλάβουν ενεργό ρόλο στο εργατικό κίνημα ως αυτοί που μπορούν να διεκδικήσουν την αξιοποίηση της νέας τεχνολογίας υπέρ του εργαζόμενου που μέχρι στιγμής δεν έχει γευτεί τα τα οφέλη που απολαμβάνει το κεφάλαιο από την τεχνολογική εξέλιξη.


 

Χαιρετίζω την όμορφη αυτή εκδήλωση και να συγχαρώ πρώτα απ’όλα όσους δούλεψαν για τη δημιουργία του λευκώματος για τα 75 χρόνια του εργατικού κέντρου.

 

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε την ιστορία μας, πόσο μάλλον την ιστορία της εργατικής τάξης, που είναι εκείνο το κομμάτι του πληθυσμού που έχει παίξει και παίζει το σημαντικότερο ρόλο στην εξέλιξη της σύγχρονης κοινωνίας.

Αυτή είναι μία αλήθεια που το νεοφιλελεύθερο αφήγημα προσπαθεί να αποκρύψει αλλά πέφτει σε μία μεγάλη αντίφαση.

Οι προσπάθειες που γίνονται από τις ελίτ και που τις βλέπουμε σε εξέλιξη τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας στρέφονται κατά κύριο λόγο απέναντι στα εργατικά δικαιώματα. Αν η ιστορία έχει τελειώσει και αν οι εργαζόμενοι δεν έχουν καμιά σημασία, προς τι όλη αυτή νεοφιλελεύθερη μανία απέναντι στην εργασία;

Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι η εργατική τάξη παίζει σημαντικό ρόλο και σήμερα. Για να μπορέσει όμως να αποτελέσει ξανά την προμετωπίδα της κοινωνικής εξέλιξης η εργατική τάξη απαιτούνται κατά τη γνώμη μου τρία πράγματα:

 

1. Να εξασφαλιστούν οι συνθήκες ύπαρξής της και αυτό σημαίνει να υπάρχουν δουλειές και να καταπολεμηθεί η ανεργία που αποτελεί και τη μεγαλύτερη τροχοπέδη για τις εργατικές διεκδικήσεις. Σε αυτή την κατεύθυνση εστιάζονται οι προσπάθειές μας ,με τις ελλείψεις και τα πισωγυρίσματά μας, αλλά και με αισιοδοξία που πηγάζει από το δίκιο.

2. Να έχει η ίδια η εργατική τάξη πολιτική συνείδηση, να αναγνωρίζει δηλαδή ποιες δυνάμεις είναι υπέρ και ποιες είναι απέναντι στα συμφέροντά της και

3. Να εξελιχθεί η οργάνωσή της στη σύγχρονη εποχή και να αναλάβουν ενεργό ρόλο οι νέοι που μπορούν να διεκδικήσουν την αξιοποίηση της νέας τεχνολογίας υπέρ του εργαζόμενου που μέχρι στιγμής δεν έχει γευτεί τα τα οφέλη που απολαμβάνει το κεφάλαιο από την τεχνολογική εξέλιξη.

Προσωπικά στέκομαι δίπλα σας και προσπαθώ να μην έχω ένα ρόλο πολιτικού πάτρωνα των εργαζομένων, αλλά κάποιου που παρακολουθεί στενά και στηρίζει με όποιο τρόπο μπορεί τα εργατικά δικαιώματα απέναντι στην επέλαση του νεοφιλελευθερισμού.