Κάποτε στις παρελάσεις βάφαμε τα πεζοδρόμια τώρα όχι, κάποτε κρεμούσαμε σημαιάκια τώρα όχι, κάποτε δουλεύανε τα μικρόφωνα (και δεν εξευτελίζονταν σπουδαγμένοι άνθρωποι γιατί δεν τους ακούει ούτε ο διπλανός τους) τώρα όχι. Κάποτε τα παιδιά δεν βαριόντουσαν να περπατήσουν και να σηκώσουν τα χέρια τους, κάποτε οι γονείς δεν βαριόντουσαν να χειροκροτήσουν λες και θα σπάσουν τα χέρια τους. Επιτέλους κατάργηση των μαθητικών παρελάσεων δεν είναι φαντάροι τα παιδιά να ακολουθούν στρατιωτικού τύπου βηματισμό ας βάλουμε ένα τέλος σ αυτό το θέατρο δυο φορές τον χρόνο. Μια οργανωμένη διαδραστική γιορτή στους χώρους των σχολείων με τον κόσμο, τα παιδιά και τους καθηγητές να γίνονται ένα. Με προβολές ντοκιμαντέρ, ομιλίες, εικονικές μάχες, για να καταλάβουμε το τι ακριβώς συνέβη και να τιμήσουμε τους αγωνιστές μας γιατί αυτό που συμβαίνει δεν τιμά κανέναν. Όσο για την κομπανία των επισήμων που βάζει τα κοστούμια και τις στολές τους και μου στήνονται στην πρώτη θέση στις εκκλησίες σταυρώνοντας τα χέρια τους ως ένδειξη σεβασμού και τιμής, να ξέρουν ότι δεν τους τιμάει καθόλου η παρακμή του δημόσιου χώρου. Ο υποβιβασμός του δημόσιου χώρου δείχνει τον πολιτισμό μας που έχει φτάσει στο τέλμα φτάνει πια, σεβαστείτε τον εργαζόμενο που σας πληρώνει με τον ιδρώτα του.

H φωτογραφία από το Ανατολικό Εορδαίας