Βλέποντάς, χθες, από το Λιγνιτικό Κέντρο Δυτικής Μακεδονίας, τον Πρόεδρο της ΔΕΗ Μανώλη Παναγιωτάκη, να εξαγγέλλει διάφορα πράγματα, αισθάνθηκα ως ο «φτωχός συγγενής», ενός «πλούσιου θείου», που ήρθε, λίγο πριν μας αποχαιρετίσει το 2018, για να μοιράσει πλούσια δώρα. Μέχρι και ομάδα βόλεϊ της Πτολεμαΐδας, είπε, πως, θα υιοθετήσει η ΔΕΗ, με σκοπό να την ανεβάσει στην Α’ κατηγορία. Προφανώς και ως υιοθετημένη περιοχή της ΔΕΗ, από υποχρέωση και λιγότερο από ενδιαφέρον, οραματίζονται, με τη δική μας ανοχή, κάποιοι, το μέλλον μας, δίχως πυξίδα και συγκεκριμένο προσανατολισμό. Πώς αλλιώς να αξιολογήσεις τα όσα αόριστα, για κάποιους ουτοπικά, σχεδιασμένα σε θολό τοπίο, ακούστηκαν για την γειτονική μας Πτολεμαΐδα; Για να είμαι δίκαιος, για το πως, από υπολογίσιμοι εταίροι, καταλήξαμε να είμαστε «φτωχοί συγγενείς», οι ευθύνες είναι διαχρονικές, όμως, πότε η περιοχή μας δεν ήταν σε τόσο δυσχερή θέση, όσο τα τελευταία 3-4 χρόνια, που συντελέστηκαν οι σημαντικότερες ενεργειακές εξελίξεις σε βάρος του λιγνίτη. Στο Δήμο Κοζάνης, η σημερινή δημοτική αρχή, με την δική της ανοχή και κυρίως ανεπάρκεια, επιδείνωσε αυτή την κατάσταση. Απωλέσαμε τα αυτονόητα δικαιώματά μας σε μια σειρά ζητημάτων και όταν, αργά, το συνειδητοποίησε, ο δήμαρχος Κοζάνης, επιχείρησε, να σώσει την παρτίδα (που, ήδη, έχει χαθεί για εκείνον και την παράταξή του), με ένα ανούσιο πυροτέχνημα. Κάλεσε τους φορείς να ταράξουν στην περιβαλλοντική νομιμότητα την ΔΕΗ, όταν ο ίδιος, όλο το προηγούμενο διάστημα, δεν έπραξε τίποτα ουσιαστικό, εκτός από το να ζητά την οικονομική συνδρομή της ΔΕΗ σε διάφορες εκδηλώσεις. Πέντε χρόνια, κυριολεκτικά, χαμένα, με το Ταμείο Δίκαιης Μετάβασης, να αποτελεί για τον ίδιο, αποκλειστικά και μόνο, μια χρηματοδοτική διεκδίκηση και τίποτα άλλο πέρα από εκεί. Κανένα σχέδιο, καμία συγκεκριμένη κατεύθυνση, επαναλαμβάνω για πέντε ΟΛΟΚΛΗΡΑ χρόνια, όταν προεκλογικά το 2014 και τι δεν είχε ειπωθεί από μέρος του. Αν και εργαζόμενος επί χρόνια στην ΔΕΗ (σήμερα συνταξιούχος), όλοι γνωρίζουν πως ως δήμαρχος του πρώην Δημητρίου Υψηλάντη διεκδίκησα και συνέβαλα, καθοριστικά, σε πράγματα, που για εκείνη την εποχή, κάποιοι τα χαρακτήριζαν ως σενάρια επιστημονικής φαντασίας, όπως η μετεγκατάσταση της Ποντοκώμης. Οι ευθύνες, για την μετάβαση του Δήμου Κοζάνης, στην επόμενη μέρα, είναι ιστορικές και θα πρέπει να αποφασίσουμε πως θα πορευθούμε. Ως, από υποχρέωση, υιοθετημένοι της ΔΕΗ, ή ως ισότιμοι συνομιλητές – διεκδικητές μιας πραγματικά βιώσιμης προοπτικής;

Κυριάκος Μιχαηλίδης – Μετάβαση για το Δήμο Κοζάνης