Πρέπει να πω ότι στα σαράντα χρόνια της πορείας μου στο Ελληνικό θέατρο πρώτη φορά μου συνέβη κάτι παρόμοιο. Όπως αντιλαμβάνεστε, αναφέρομαι στη δημόσια διαφωνία του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης με τη συμμετοχή στην παράστασή μας του φίλου μου Τρύφωνα Σαμαρά. Είχα την ψευδαίσθηση ότι στα ελληνικό θέατρο αυτά τα θέματα λογοκρισίας τα έχουμε λύσει εδώ και πολλά χρόνια (δε θυμάμαι ακριβώς πόσα, εν πάση περιπτώσει από την εποχή που η αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη με μία και μόνη υπογραφή της εξοβέλισε από το θεατρικό σανίδι κάθε υπόνοια χωροφυλακίστικη λογικής, καταργώντας την απαράδεκτη διάταξη περί άδειας ασκήσεως επαγγέλματος). Λοιπόν, να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Ο Τρύφωνας δεν είναι ηθοποιός και απ’ ότι ξέρω δε φιλοδοξεί καν να γίνει. Ανταποκρίθηκε στην πρόσκλησή μας και συμμετείχε σε αυτήν την παράσταση, όχι γιατί φιλοδοξούσε να αναμορφώσει το νεοελληνικό θέατρο, όπως πολλοί καλοί μου φίλοι, καλλιτεχνικοί διευθυντές των ανά την Ελλάδα ΔΗΠΕΘΕ, αλλά γιατί συμμερίστηκε το όνειρό μας να στήσουμε μια παράσταση που θα έκανε τους θεατές να γελούν από το πρώτο δευτερόλεπτο μέχρι το τελευταίο, και αυτό σε μια εποχή που τόση ανάγκη το έχουμε όλοι μας.

Δεν πρόκειται να δώσω άλλη συνέχεια, θέλω απλά να απευθύνω στον καλλιτεχνικό διευθυντή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης δύο απλά ερωτήματα: το πρώτο είναι αν τελικά είδε την παράστασή μας. Αν είδε τον Τρύφωνα πάνω στη σκηνή και αν έκρινε ότι η παρουσία του σε αυτή δημιουργούσε το παραμικρό πρόβλημα με βάση το δικό του αυξημένο καλλιτεχνικό αισθητήριο. Αν όχι, προφανώς περιττεύει κάθε συζήτηση. Και το δεύτερο: τι μου εγγυάται εμένα του αμετανόητα καχύποπτου, ότι αν μια τοπική κοινωνία δεχτεί με ευκολία το δικαίωμα του οποιουδήποτε καλλιτεχνικού διευθυντή ενός κρατικά χρηματοδοτούμενου θεάτρου (διότι το θέμα φυσικά δεν είναι προσωπικό) να έχει λόγο όχι μόνο επί των παραστάσεων που ανεβάζει το θέατρό του –εκεί συμφωνώ, έχει κάθε δικαίωμα- αλλά ακόμη και επί των παραστάσεων που φιλοξενούνται σε μια αίθουσα, την οποία του ανατέθηκε να διευθύνει, ότι ο ίδιος άνθρωπος δεν θα θεωρήσει αύριο ότι έχει το δικαίωμα να απορρίψει μία παράσταση στην οποία δε θα συμμετέχει ένας κομμωτής, ένας τραγουδιστής ή (οποία ιεροσυλία!) ένας μανάβης αλλά ακόμη και μια παράσταση στην οποία συμμετέχω εγώ ή οποιοσδήποτε άλλος επαγγελματίας συνάδελφός μου. Αυτά είναι επικίνδυνα πράγματα, και μάλιστα επικίνδυνα όχι μόνο για την ιερή ελευθεριότητα που πρέπει να έχει το κάθε θέατρο, αλλά επικίνδυνα και την ίδια την κοινωνία μας, ιδιαιτέρως στους πονηρούς καιρούς που ζούμε…

 

Τ. Βαμβακίδης

 

Δείτε τι προηγήθηκε στο θέμα που παρουσίασε, αποκλειστικά, το kozan.gr