Η διαπραγμάτευση περιλαμβάνει ως βασικό της αντικείμενο την πώληση λιγνιτικών και υδροηλεκτρικών μονάδων ενώ η πώληση του 17 % της ΔΕΗ με την ένταξη της στο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων του ΤΑΙΠΕΔ είναι σχεδόν βέβαιη. Στόχος δεν είναι απλά η σταδιακή κατάργηση της δεσπόζουσας θέσης της ΔΕΗ στην αγορά ηλεκτρικής ενέργειας, που άλλωστε δεν υφίσταται στην πράξη εδώ και καιρό αλλά η πλήρης κατάργηση του ήδη αποψιλωμένου δημόσιου χαρακτήρα της ενέργειας και των νερών. Η ενέργεια ως μέσο ανάπτυξης, εσωτερικής και εξωτερικής αλλά και κοινωνικής πολιτικής, πρέπει να περάσει στα χέρια των λίγων αφενός για να γίνει η Ελλάδα εντελώς ενεργειακά εξαρτώμενη αφετέρου γιατί κατά τον τροπο αυτό, θα εκχωρήσει κυριαρχικά δικαιώματά της σε δανειστές και όχι μόνο. Καταλαβαίνουμε εύκολα, λοιπόν, ότι η Δυτική Μακεδονία, ως σημείο αναφοράς του λιγνίτη και των νερών θα χάσει κατά κράτος τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα και η μεταλιγνιτική περίοδος θα είναι περίοδος πλήρους φτωχοποίησης της περιοχής. Το κατά τα άλλα απαράδεκτο σενάριο της «Μικρής ΔΕΗ» φαντάζει πλέον για την περιοχή μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις ακίνδυνο. Δεν συζητάμε για «σαλαμοποίηση» της επιχείρησης αλλά για πλήρη αποσύνδεσή της με την περιοχή και με την χώρα. Το δε θέμα της σύμπραξης με τους Κινέζους για την περιοχή της Φλώρινας, γεννά πολλά ερωτηματικά για το μέλλον του ορυχείου της Βεύης. Το ίδιο και η στασιμότητα στην μετεγκατάσταση της Αχλάδας, που αποσιωπείται. Αλήθεια, έχουμε καταλάβει τι πρόκειται να ζήσει η περιοχή ή ακόμα κάνουμε όνειρα;;;

Από το προφίλ στο facebook της Ελισάβετ Παναγιωτίδου