Σε προηγούμενο άρθρο μου, είχα αναφερθεί στις παθογένειες που κυριαρχούν ακόμη από την μεταπολίτευση στον χώρο του εργατικού – συνδικαλιστικού κινήματος. Είχα προτείνει τότε να ανοίξει ο διάλογος για ένα Νέο Συνδικαλιστικό Κίνημα με ποιοτικά χαρακτηριστικά που θα απαντά στις αγκυλώσεις που του επεβλήθησαν από τις κομματικές λογικές που δυστυχώς το συνοδεύουν μέχρι και σήμερα(βλέπε τελευταίες εξελίξεις στα Εργατικά Κέντρα της Δυτικής Μακεδονίας). Η λογική του ελέγχου στο μεγαλείο της. Περιβάλλον οπισθοδρόμησης και παρακμής είναι αυτό που ταυτοποιεί την εικόνα του εργατικού κινήματος στον τόπο μας.

Η απελευθέρωση από αυτό το καθεστωτικό περιβάλλον απαιτεί τομές και μεγάλες ανατροπές που δυστυχώς δεν μπόρεσαν να γίνουν στις συνεδριακές διαδικασίες που προηγήθηκαν το προηγούμενο διάστημα. Το γιατί είναι πολύ απλό. Έχουμε να κάνουμε με ένα ανήλικο, αμόρφωτο και απολίτικο προσωπικό που ασχολείται διαχρονικά με τον χώρο μόνον και μόνον για το παρκάρισμα στην εξουσία. Κοινώς για την καρέκλα και τα οφίτσια αυτής…. Όλοι τους έχουν ονοματεπώνυμο. Είναι γνωστοί…αλλά!!!

Οι εικόνες της Τετάρτης 19 Απριλίου που είχαμε την συγκρότηση σε νέο Διοικητικό Συμβούλιο είναι ο αδιάψευστος μάρτυς. Το κενό, τεράστιο. Μέχρι χθες ζήσαμε έναν καθεστωτισμό με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά ο οποίος πέρασε στο στάδιο του λυκόφωτος, από σήμερα θα ζήσουμε έναν άλλο με τα ίδια μάλλον χαρακτηριστικά. Αυτά της κηδεμονίας και του απόλυτου ελέγχου από τον «μεγάλο αδελφό», το κόμμα….

Το βρώμικό 89’ χθες έκανε πάλι την εμφάνιση του. Αυτήν την φορά στο Εργατικό Κίνημα της περιοχής και αφορά το μοίρασμα της καρέκλας στο Εργατικό Κέντρο της Κοζάνης.

Και όπως έλεγε ο ποιητής:

«Φταίει το ζαβό το ριζικό μας! – Φταίει ο Θεός που μας μισεί! – Φταίει το κεφάλι το κακό μας»

Θεόφιλος Παπαδόπουλος

ΠΟΛΙΤΗΣ