Έχουμε ανάγκη από πρίγκιπες; Κι αφού ο πρίγκιπας δεν την κάλεσε στο χορό, η σταχτοπούτα αποφάσισε να αφήσει τα γοβάκια της στο ποτάμι. Ίσως είχε και την κρυφή ελπίδα, να τα βρει ο βάτραχος και εκεί στην όχθη του ποταμού η ρομαντική της αγάπη να τον μετατρέψει σε πρίγκιπα. Και αν ο βάτραχος – πρίγκιπας δεν έβρισκε το δρόμο ίσως περνούσε ο παπουτσωμένος γάτος και τα πήγαινε δώρο στο δικό του πρίγκιπα… αλλά ούτε αυτός πέρασε!!

Και έμεινε εκεί στη άκρη του ποταμού να αναρωτιέται τι έχει κάνει λάθος. Αποφάσισε ότι δεν πρέπει να πιστεύει σε παραμύθια, αυτά υπήρχαν σε μια άλλη εποχή. Τώρα η πραγματικότητα έχει αλλάξει. Πρέπει να πατήσει στα πόδια της, να γίνει δυναμική, ανεξάρτητη, να μην είναι ρομαντική και να μην εξαρτάται από τους πρίγκιπες. Κι έτσι και έκανε… σπούδασε, δούλεψε, έκανε καριέρα και επειδή οι όροι του παιχνιδιού είχαν αλλάξει βγήκε αυτή να κυνηγήσει τον πρίγκιπα, να τον μαγέψει με τον δυναμισμό της, να την λατρέψει για τις γνώσεις της, να την θαυμάσει για όλα όσα πέτυχε.

Όμως ο πρίγκιπας φοβήθηκε, δεν του άρεσε που ήξερε λιγότερα από αυτή, δεν τον γοήτευε που ήταν δυναμική. Και έτσι της γύρισε την πλάτη και προτίμησε την ροζ γατούλα. Κι έζησαν αυτοί καλά (ο πρίγκιπας και η ροζ γατούλα) και αυτή; Ακόμα καλύτερα… γιατί έμαθε να πιστεύει στον εαυτό της και έφτιαξε το δικό της παραμύθι χωρίς συμβιβασμούς!!

Δήμητρα Ν. Παπανικολάου

Χημικός – Μηχανικός