Όσοι έχουν διδαχθεί έστω και μία ξένη γλώσσα θα θυμούνται ότι υπάρχουν κεφάλαια που μαθαίνεις πως θα ζητάς ευγενικά μια πληροφορία, πως θα μιλήσεις σε κάποιον που τον συναντάς για πρώτη φορά, τι θα ζητήσεις σε ένα εστιατόριο, πως θα ζητήσεις από κάποιον υπάλληλο να σε εξυπηρετήσει και όλα εκείνα τα χρήσιμα tips που χρειάζεσαι όταν ταξιδέψεις σε ξένη χώρα. Κι ενώ όλα αυτά τα εφαρμόζουμε με χαρά όταν ταξιδέψουμε σε μια ξένη χώρα, γιατί στην δικιά μας τείνουμε να τα ξεχάσουμε; Και τείνουμε να θεωρούμε τον πληθυντικό, απαρχαιωμένο και άχρηστο στις καθημερινές μας επαφές; Άσε που πολλές φορές εκλαμβάνεται από αρκετούς ότι ο συνομιλητής τους τον χρησιμοποιεί γιατί τους βλέπει ως ηλικιωμένους κι έρχεται η παρεξήγηση.

Ποιος μας δίνει το δικαίωμα να μιλάμε στον ενικό και με ύφος προσταγής για παράδειγμα σε υπάλληλο καταστήματος; Ναι το έζησα και κόντεψα να κουτρουβαλιάσω την «ευπρεπή» κυρία από τις σκάλες. Και δυστυχώς στην παρούσα φάση δεν ήταν το μόνο κακό, γιατί την κυρία συνόδευε ανήλικο, πιθανόν το βλαστάρι της, το οποίο ακούγοντας την μαμά θα κάνει ακριβώς τα ίδια και άντε μετά να βγάλεις άκρη. Αλλά κι από την άλλη μεριά βέβαια δεν είναι καλύτερη η κατάσταση. Σίγουρα θα έχει τύχει σε όλους τουλάχιστον μια φορά ο οποιοσδήποτε υπάλληλος να σου μιλάει βαριεστημένα ή απότομα ή να χρησιμοποιεί απλοϊκές εκφράσεις έτσι απλά για να σε κάνει να αισθανθείς πιο άνετα. Και θα σε έχουν αποκαλέσει και «φιλαράκι» και «δικέ μου» και ένα σωρό άλλα κοσμητικά επίθετα. Κι αν έχεις ξυπνήσει και λίγο στραβά δεν θα αργήσει να υπάρξει θερμό επεισόδιο!!! Την επόμενη φορά λοιπόν που θα χρειαστεί να εξυπηρετηθείς ή να εξυπηρετήσεις, να μιλήσεις με κάποιον σκέψου και χρησιμοποίησε όλα εκείνα που έμαθες στις ξένες γλώσσες, προσθέτοντας ένα ωραίο χαμόγελο. Μπορεί να μην καταφέρεις να αλλάξεις τον κόσμο, αλλά θα έχεις σεβαστεί έναν άνθρωπο κι αυτό που κάνει και που ξέρεις; Ίσως τον κάνεις να σε μιμηθεί!