Κι έκανα όνειρα, άλλες φορές μικρά κι άλλες μεγάλα. Κι έκανα σκέψεις για όλα αυτά τα όνειρα. Κι όλες αυτές τις σκέψεις για να μην τις ξεχάσω τις απόθεσα σε ένα χαρτί. Κάποιες φορές αβίαστα βγαίνανε οι λέξεις και γέμιζαν τις σελίδες και οι σκέψεις και τα όνειρα γινόταν ιστορίες έτοιμες να βγουν στο φως. Άλλες φορές πάλι το χέρι δυσκολευόταν να εκφράσει όλα εκείνα που σκεφτόμουν, όλα εκείνα που αισθανόμουν, σαν να μην θέλουν οι σκέψεις να ξεκινήσουν το ταξίδι αυτό.

Κι όταν τα έβλεπα ξανά από την αρχή μια φλόγα χαράς υπήρχε μέσα μου, ξεχείλιζα από περηφάνια και αδημονούσα για το αποτέλεσμα. Και οι σκέψεις βρήκαν τρόπο να βγουν στο φως γιατί κάποιοι βοήθησαν σε αυτό. Και τότε ήρθε η ώρα της αλήθειας. Κάποιες φορές τα μηνύματα ήταν θετικά, χαμόγελα σχηματίστηκαν και πίστεψα ότι ίσως κάτι σημαντικό έκανα. Αλλά υπήρχαν και εκείνες οι στιγμές που τα αρνητικά σχόλια ανέτρεψαν το σκηνικό. Εξάλλου όσο κι αν πιστεύεις στον εαυτό σου, όσο κι αν νομίζεις ότι δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό, δεν σημαίνει ότι είναι έτσι, ούτε μπορούμε να είμαστε αρεστοί σε όλους.

Κοιτώντας λοιπόν προς τα πίσω, προσπέρασα τις θετικές κριτικές, στάθηκα λίγο παραπάνω στα αρνητικά σχόλια, προβληματίστηκα, προσπάθησα να βελτιωθώ. Ίσως τα κατάφερα να ανέβω ένα σκαλί, ίσως όμως κι όχι, αλλά συνεχίζω να προσπαθώ. Ίσως πίστευα ότι μπορούσα να αλλάξω τον κόσμο ή να τον κάνω καλύτερο, αλλά κατάλαβα ότι δεν είναι τόσο απλό, ούτε και εύκολο. Αν όμως έσκασε ένα χαμόγελο, όπως λέει κάποιος φίλος μου, έστω ένα μικρό χαμόγελο, νομίζω μου αρκεί

Δήμητρα Ν. Παπανικολάου

Χημικός – Μηχανικός