Στη ζωή μου, πάντα, οτιδήποτε μου ανέθεταν το αντιμετώπιζα και το εκτελούσα με ευθύνη. Ευσυνείδητος τόσο στην εργασία μου (υπηρετώ στην Ελληνική Αστυνομία περίπου 20 έτη ως αρχιφύλακας), όσο και στην καθημερινότητά μου και τη συναναστροφή μου με τους γύρω μου, επιδίωκα πάντα το δίκαιο προς το συμφέρον των πολλών κι όχι των λίγων. Σημαντικό πράγμα η ευθύνη, τόσο απέναντι στον εαυτό σου, όσο κι απέναντι στους γύρω σου. Πόσοι όμως απ’ αυτούς που καθορίζουν, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό, σήμερα, τις «τύχες” ενός χωριού, μιας πόλης, μια περιφέρειας και κατ’ επέκταση ενός κράτους, αγαπούν την ευθύνη και την υπηρετούν όπως πρέπει; Ζούμε σε μια εποχή όπου οι ηθικές αξίες κι η αγνότητα των προθέσεων, από τη συντριπτική πλειοψηφία – αυτών – των ανθρώπων, έχουν χαθεί. Είσαι αγνός κι ηθικός, θεωρείσαι γραφικός. Είσαι τίμιος και νομοταγής, περνιέσαι για κορόιδο κι ανόητος. Η πολιτική, μέσω της οποίας θα έπρεπε να επιδιώκουμε τη βελτίωση της ζωή μας, συνολικότερα για όλους, έχει καταντήσει ένα παιχνίδι ευκαιρίας για λίγους, στην πλειοψηφία τους χωρίς ηθικούς φραγμούς, με βασικό γνώμονα το προσωπικό τους συμφέρον και την κατάληψη αξιωμάτων. Δείτε την πόλη (Πτολεμαΐδα), που ζούμε, αλλά και γενικότερα την Π.Ε. Κοζάνης. Πόσοι αξιόλογοι άνθρωποι υπάρχουν γύρω μας με όνειρα, ιδανικά, όρεξη και πάθος να προσφέρουν, πραγματικά, όμως, εξαιτίας όλων των προαναφερομένων, τούς έχει δημιουργηθεί μια απέχθεια για τα κοινά;

Τα τελευταία 3 χρόνια που επέστρεψα στην Πτολεμαΐδα, είχα την ευκαιρία να μιλήσω με πολλούς αξιόλογους κι ικανούς ανθρώπους. Κάθε φορά που ξεκινούσα μια συζήτηση μαζί τους για τ’ ότι πρέπει να πάρουμε την τύχη στα χέρια μας, να ασχοληθούμε ενεργά με την πολιτική και δη την αυτοδιοίκηση, εισέπραττα, από τους περισσότερους, άρνηση. Ενώ βλέπουν την κάθε λογής «σαπίλα”, αρνούνται να την πολεμήσουν κι ουσιαστικά της δίνουν παράταση. Ως πότε όμως θα επιτρέψουμε να συμβαίνει αυτό; Ως πότε θα φοβόμαστε ή θα αποφεύγουμε την ενασχόλησή μας με τα κοινά, επειδή κάποιοι, οι συνήθεις ύποπτοι, καραδοκούν για να χλευάσουν αγνές προσπάθειες, από ανθρώπους της καθημερινότητας, που προτάσσουν ως βασική αξία την ηθική. Θα μου πείτε αρκεί το ήθος για να ασκήσει κάποιος ορθά πολιτική; Αντιστρέφοντας το ερώτημα, αναρωτιέμαι μπορεί να λειτουργήσει η πολιτική χωρίς ηθική;

Aναλογικά με τις ευκαιρίες που είχαμε ως περιοχή, ως δήμος Εορδαίας, πετύχαμε ελάχιστα. Αλλά και στα λιγότερα σημαντικά, ακόμη παλεύουμε με τις λακκούβες, τις καμένες λάμπες και πολλά άλλα, των οποίων η επίλυση θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητη. Σχεδόν όλα τα χωριά είναι παρατημένα στη μοίρα τους. Φώναξα και φωνάζω για τα προβλήματα της καθημερινότητας, τίποτα όμως δεν έχει βελτιωθεί. Φαίνεται πως, με τις φωνές, την κριτική εξ αποστάσεως και την αποχή από τα κοινά, ελάχιστα πετυχαίνεις. Ενόψει, λοιπόν, των εκλογών το 2019, έχω αποφασίσει, σε ό,τι αφορά το δήμο Εορδαίας, να κάνω ένα βήμα παραπάνω και να μην παραμείνω για άλλα τέσσερα χρόνια θεατής ή κομπάρσος των εξελίξεων. Πιστεύω, πως, μαζί μ’ εμένα, υπάρχουν πολλοί ακόμη, εκεί έξω, που συμμερίζονται αυτά που γράφω και θα επιθυμούσαν να συστρατευθούν, μαζί μου, σ’ αυτή την προσπάθεια. Μη διστάσουν, μη φοβηθούν τα απαξιωτικά σχόλια των «δήθεν” και των «ειδικών”, που θα σπεύσουν να χλευάσουν οτιδήποτε νέο κι αγνό. Όλοι γνωρίζουμε πως λειτουργούν.

Σύντομα, θα επανέλθω, με κάτι πιο συγκεκριμένο, μέχρι τότε οποιαδήποτε παρατήρηση, σχόλιο, πρόταση, δημόσια ή ιδιωτικά, θα τα εκτιμούσα ιδιαίτερα.