Με αφορμή το ότι είναι η τελευταία μέρα του έτους 2018 και προσμένουμε με χαρά το 2019. Tο έτος είναι μια περίοδος που σε αυτή θα συμβούν πολλά. Θετικά και Αρνητικά υπήρξαν δύο μεγάλες τραγωδίες που μας έβαλαν σε σκέψεις, αυτή του Ματιού και η δική μας το Σεπτέμβριο και βεβαίως όλα όσα μικρά και μεγάλα συνέβαιναν καθημερινά σε οποιαδήποτε γωνιά της πόλης, της χώρας και του κόσμου.

Στο συγκεκριμένο άρθρο θα επικεντρωθώ στο ξεχωριστό της χρονιάς αυτής!

Θα ήθελα να ευχαριστήσω πρώτα το 2ο Γυμνάσιο Κοζάνης, το Διευθυντή του το Κύριο Γιώργο Τσιτούρα και τις υπέυθυνες του προγράμματος της Σχολικής εφημερίδας κυρίες, Μαρία Γκαντούνα, Μαρία Ντάμπου και Ζυγούρη Αναστασία που μέσω του προγράμματος αυτού κατάφερα να ανακαλύψω τη κλίση μου λαμβάνοντας συνεχώς τη στήριξη και τη βοήθεια τους.

Καθώς ήμουν μαθητής της Γ’ Γυμνασίου (Κανονικά Α’ λυκείου τότε) μη γνωρίζοντας ότι δεν θα βγεί Β’ τεύχος της εφημερίδας είχα κλείσει μια συνέντευξη με το Δήμαρχο Κοζάνης. Καθώς δεν είχα που να τη προωθήσω οδηγήθηκα στα τοπικά μέσα ενημέρωσης, τον ευχαριστώ πολύ.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ το οφείλω στα τοπικά μέσα ενημέρωσης τα οποία φιλοξένησαν τα άρθρα μου και έτσι άρχισα σιγά σιγά να διεκδικώ το θάρρος της γνώμης , να γνωρίζω νέους και και αξιόλογους ανθρώπους και να συναντώ ευκαιρίες.

Είναι πολύ σημαντικό το να μπορείς να απευθύνεσαι στο κόσμο μέσω των ΜΜΕ σε μια τέτοια ηλικία. Αγαπητοί μου αναγνώστες αν δεν ήσασταν εσείς να μου λέτε Μπράβο Γιώργο δίκαιο έχεις μας εκφράζεις , Γιώργο αυτό δεν το σκέφτηκες σωστά, να με διορθώνετε και να με ενθαρύνετε δεν θα είχα καταφέρει να αποκτήσω το θάρρος αυτό.

Ελπίζω και άλλα παιδιά της ηλικίας μου να βρούν το θάρρος όπως και εγώ και να μοιραστούν τις ιδέες τους με το κόσμο ώστε να προσφέρουμε όλοι μαζί για αυτή τη κοινωνία, μικροί και μεγάλοι για να δημιουργηθούν νέα πράγματα.

Ελπίζω η νέα χρονιά να μας φέρει περισσότερα θετικά παρά αρνητικά.
Υγεία, Φώτιση και Ελπίδα.