Ζει και εργάζεται στις Βρυξέλλες. Η πιεστική ελληνική πραγματικότητα δεν τον αγγίζει. Δεν παύει όμως να τον απασχολεί. Η ΝΔ θα κληθεί σύντομα να αναλάβει την τύχη της χώρας, υπό συνθήκες σχεδόν εκτάκτου ανάγκης και σ’ αυτήν την προσπάθεια θέτει στην υπηρεσία του τόπου τον εαυτό του. Ανήκει στο μητρώο στελεχών της Νέας Δημοκρατίας, αυτή τη μεγάλη δεξαμενή ικανών και άφθαρτων ανθρώπων που η επαγγελματική τους ιδιότητα και διάκριση κρίνει απαραίτητη τη συμμετοχή τους, σύμφωνα με τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκο Μητσοτάκη, στη διοίκηση της χώρας.

Ο Αθανάσιος Πετρίδης εκ της θέσεως του γνωρίζει καλά το ενεργειακό. Κατέχει διδακτορικό από το Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Εργάστηκε για 10 χρόνια στην Ελλάδα, περνώντας από την ΕΑΒ και το Υπουργείο Οικονομικών. Η θέση που κατέχει στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει σχέση με το γνωστικό του αντικείμενο.

Η Κοζάνη γι αυτόν είναι οι παιδικές μνήμες, ο τόπος που αγαπά και την πρόοδό του οποίου επιθυμεί.

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

 Είστε νέος και εργαζόμενος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν προέρχεστε από το δοκιμαστικό σωλήνα ενός κόμματος και θέλετε να ασχοληθείτε με τα κοινά. Τι σας ώθησε σε αυτή την απόφαση;
Η ερώτηση σας εμπεριέχει σημαντικό μέρος της απάντησης. Ωστόσο, η ΝΔ δε θεωρώ ότι αποτελεί δοκιμαστικό σωλήνα, τουλάχιστον ποτέ δεν ήταν αυτή η κυρίαρχη τάση μεταξύ των στελεχών της. Οι άνθρωποι που είναι κοντά και για καιρό στο κόμμα διαθέτουν σημαντική εμπειρία, έδωσαν και δίνουν καθημερινά δύσκολες μάχες και είναι πολύτιμοι για τη συνέχεια. Η ΝΔ θα κληθεί σύντομα να αναλάβει την τύχη της χώρας, υπό συνθήκες σχεδόν εκτάκτου ανάγκης, παίρνοντας τη σκυτάλη από τη χειρότερη μεταπολιτευτική κυβέρνηση. Πέραν του να πασχίζουμε να περιοριστεί ο χρόνος και η ζημιά που καθημερινά προκαλείται, οφείλουμε να εργαζόμαστε εντατικά, να θέτουμε φιλόδοξους και μετρημένους στόχους, να προετοιμάζουμε τις πολιτικές μας πρωτοβουλίες, να σχεδιάζουμε εν ολίγοις το «πραγματικά» μετα-μνημονιακό μας μέλλον. Σε αυτή την προσπάθεια χρειάζεται η βοήθεια περισσότερων μελών και στελεχών, χρειάζεται να προστρέξουν καινούργιοι άνθρωποι, με γνώσεις, με επαγγελματική εμπειρία και με φρέσκια ματιά. Υπό αυτό το σκεπτικό επιθυμώ και εγώ να συμμετάσχω και να εργαστώ προς την κατεύθυνση που σας προανέφερα.

Η ενέργεια από success-story για την Κοζάνη οδηγείται σε μια αμφισβητούμενη υπόθεση. Θέλουμε την απάντηση ενός τεχνοκράτη που έχει γνώση του ενεργειακού τομέα. Ποιες θα μπορούσαν να είναι οι τρεις κινήσεις για την αλλαγή πορείας της σημερινής κατάστασης;
Η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας εκτός από success-story είναι ένα “late-story”. Δυστυχώς συζητάμε σήμερα για όσα θα έπρεπε να συζητάμε εδώ και 20-30 χρόνια. Μπορούμε να κρίνουμε και να κατακρίνουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση για πολλά πράγματα, αλλά δεν μπορούμε σοβαρά να ισχυρισθούμε ότι υπήρξε κάποιος περιβαλλοντικός ή ενεργειακός «αιφνιδιασμός». Οι σχετικοί προβληματισμοί και στόχοι συζητούνται στο υψηλότατο επίπεδο και κλιμακώνονται επί το αυστηρότερον ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 90. Οι Ευρωπαϊκές δεσμεύσεις στη σύνοδο για το κλίμα στο Κιότο χρονολογούνται από το 1997. Σήμερα, καλούμαστε από δυσχερή αφετηρία να πραγματοποιήσουμε τη μετάβαση προς καθαρότερες μορφές ενέργειας και τη σταδιακή απεξάρτησή μας από τον λιγνίτη, οι οποίες είναι αμετάκλητες επιλογές, τόσο Ευρωπαϊκές όσο και εθνικές. Ο Νομός Κοζάνης οφείλει να πρωταγωνιστήσει σε αυτή τη μετάβαση, να αποσβέσει τους κραδασμούς της, να κερδίσει το χαμένο χρόνο και να μετατρέψει τις προκλήσεις σε ευκαιρίες.
Επιγραμματικά σας αναφέρω τις τρεις κινήσεις που αναφέρετε:
Α) Αξιοποίηση της τεχνικής βοήθειας της ΕΕ και των μέγιστων δυνατών εθνικών και κοινοτικών πόρων.
Β) Αξιολόγηση σύγχρονων τεχνολογικών επιλογών, όπως οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, η δέσμευση και αποθήκευση των εκπομπών άνθρακα (CCS), τα εναλλακτικά καύσιμα και οι βελτιωμένες τεχνολογίες καύσης.
Β) Παροχή ειδικών κινήτρων – και τονίζω το «ειδικών» – για την υλοποίηση ενεργειακών επενδύσεων στο Νομό μας.
Η επιτυχία αυτών των μέτρων, όσο απλή και εάν ακούγεται, απαιτεί τεχνοκρατική δουλειά, απαιτεί τη συνεκτίμηση τεχνικών, οικονομικών και κοινωνικών παραμέτρων και προπάντων απαιτεί την ενημέρωση και τη συναίνεση της τοπικής κοινωνίας.

Η συνένωση των δύο Ανώτερων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων της Δυτικής Μακεδονίας θα δώσει, λένε, νέα δυναμική στο Πανεπιστήμιο. Ποιος κλάδος πιστεύετε ότι μπορεί να αποτελέσει μοχλό ανάπτυξης για την τοπική κοινωνία;
Εάν μου επιτρέπεται, θα ξεκινήσω με ορισμένες αναφορές σε Εθνικό επίπεδο για να καταλήξω σε αυτό του Νομού μας. Με βάση τα στοιχεία της Eurostat, το ύψος των επενδύσεων για Έρευνα & Ανάπτυξη (Ε&Α) στην Ελλάδα φτάνει οριακά στο 1% του ΑΕΠ, όταν ο μέσος όρος της ΕΕ ξεπερνάει το 2% και του ΟΟΣΑ στο 2,5%. Πρόκειται για μια από τις χειρότερες Ευρωπαϊκές επιδόσεις που σε μεγάλο βαθμό εξηγεί την ανεργία των νέων επιστημόνων και τη φυγή τους στο εξωτερικό, τις χαμηλές επενδύσεις σε τεχνολογίες αιχμής, τη δυσκολία των επιχειρήσεων να καινοτομήσουν και τους ισχνούς ρυθμούς ανάπτυξης της οικονομίας. Ακόμη χειρότερα, επί της χαμηλής συνολικής επένδυσης κυριαρχεί η δημόσια δαπάνη (κυρίως κοινοτική) ξεπερνώντας το 1/2 του συνόλου ενώ στην ΕΕ υπολείπεται του 1/3. Πρόκειται για μια υπέρμετρα κρατικοδίαιτη δραστηριότητα, που δε χρηματοδοτείται στη βάση υγιών ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων, δε συνδέεται με τις ανάγκες της αγοράς και δεν ενεργοποιεί πρόσθετα ιδιωτικά κεφάλαια.
Η επόμενη διακυβέρνηση μπορεί να θέσει έναν μετρημένα φιλόδοξο 4ετή προγραμματικό στόχο επενδύσεων Ε&Α στο 1,2% με 1,3% του ΑΕΠ, εστιάζοντας στην κινητροδότηση της ιδιωτικής συμμετοχής. Μπορεί να φαίνεται ως μια αύξηση μικρή, η μεσοπρόθεσμη όμως επίδρασή της στην Ελληνική οικονομία μπορεί να είναι εντυπωσιακή, τόσο με όρους ποσοτικούς, όσο και ποιοτικούς. Η Διεθνής εμπειρία αυτό καταδεικνύει. Και φτάνοντας στην καρδιά του ερωτήματός σας, τα ΑΕΙ της Περιφέρειάς μας, πέραν της συνένωσήης τους, πρέπει να πρωταγωνιστήσουν με όρους επένδυσης σε Ε&Α, με όρους επένδυσης σε ανθρώπινο δυναμικό. Και γιατί όχι, να γίνει ο Νομός μας κέντρο Έρευνας και Καινοτομίας.

Μπορεί η Κοζάνη να μετατραπεί στη Silicon Valley της Ελλάδας;
Βεβαίως και μπορεί. Αλλά πρέπει να έχουμε κατά νου ότι και άλλες περιοχές μπορούν εξίσου να μετατραπούν σε κέντρα ανάπτυξης έρευνας και τεχνολογίας. Πρέπει συνεπώς να στηριχτούμε στα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα και στο ανθρώπινο δυναμικό μας. Πρέπει να βρεθούν τρόποι ώστε οι νέοι της περιοχής μας να μην την εγκαταλείπουν και φυσικά να προσελκύσουμε νέους επιστήμονες από όλη τη χώρα. Η συμβολή των ΑΕΙ της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας δε μπορεί παρά να είναι καθοριστική, με βάση όσα συνοπτικά ανέφερα απαντώντας στην προηγούμενη ερώτησήη σας. Όσο για την προσέλκυση επιστημόνων, εάν θέλουμε να είμαστε πραγματικά φιλόδοξοι και να προσελκύσουμε νέους επιστήμονες, Έλληνες και μη, από διάφορα μήκη και πλάτη, η εκτενέστερη χρήση της Αγγλικής γλώσσας μπορεί να είναι μια «έξυπνη» επιλογή.

Ένα θέμα που προέκυψε πρόσφατα και αγγίζει την περιοχή μας, η οποία είναι βαθιά θρησκευόμενη, είναι ο διαχωρισμός Εκκλησίας και κράτους. Ποια είναι η άποψή σας πάνω σ’ αυτό και κατά πόσο αυτό αποτελεί πρόοδο;
Θα σας πω μόνο ότι για όλα τα σοβαρά ζητήματα χρειάζεται σοβαρή προετοιμασία και διάλογος υπό το φως του ηλίου. Είναι πασίδηλο ότι οι πρόσφατες κυβερνητικές προτάσεις και εξαγγελίες γίνονται με όρους εντυπωσιασμού, χωρίς καμιά μελέτη επιπτώσεων (για να χρησιμοποιήσω και έναν όρο τεχνικό) και χωρίς ουδείς να γνωρίζει μέχρι χθες ακόμη και την ύπαρξη σχετικών διαπραγματεύσεων. Θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για «Πρέσπες» στη θρησκευτική τους εκδοχή. Είναι πραγματικά δύσκολο να σχολιάσει κανείς σοβαρά τέτοιου είδους απόψεις και συμπεριφορές από τέτοιου είδους ανθρώπους. Δε βλέπω εν ολίγοις καμία προοδευτική πλευρά στην όλη συζήτηση. Αντιθέτως βλέπω πολλές επικίνδυνες πλευρές και ακόμη πιο επικίνδυνη άγνοια κινδύνου.

Βλέπετε την ελληνική πραγματικότητα μέσα από ένα άλλο πρίσμα, έχετε την εμπειρία μιας άλλης κρατικής οντότητας. Ποιο είναι το σημείο που χωλαίνουμε ως άτομα και ως κοινωνία και οδηγούμαστε σε αδιέξοδα, κρίσεις κ.α.;
Κατά την άποψή μου, η σημαντικότερη ιδιαιτερότητα της πόλης των Βρυξελλών, είναι η πολυ-πολιτισμικότητά της. Ειδικότερα, το περιβάλλον εργασίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δίνει στον καθένα την ευκαιρία να συνεργαστεί και να συναναστραφεί με ανθρώπους 28 διαφορετικών εθνοτήτων. Να τους γνωρίσει ως προϊσταμένους, υφισταμένους και ομόβαθμους. Μπορεί λοιπόν να σας παραξενέψει η απάντησή μου, αλλά όσο περισσότερο έρχομαι σε επαφή με αυτό το μείγμα εθνικών και πολιτιστικών καταβολών, τόσο λιγότερους αντικειμενικούς λόγους βρίσκω για οποιουδήποτε είδους υστέρησής μας, τόσο λιγότερες δικαιολογίες. Το αντίθετο μάλιστα. Οι νέοι μας ξεχωρίζουν για το επίπεδο των σπουδών, τη γλωσσομάθεια και την εργατικότητά τους. Η ίδια η χώρα μας, οι φυσικές της ομορφιές, το μεγαλείο του πολιτισμού της, όλα αυτά και πολλά άλλα αποτελούν πλεονεκτήματα πρώτου μεγέθους. Στη λογικότατη ερώτηση «ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΓΙΑΤΙ;» δυσκολεύομαι πραγματικά να σας απαντήσω. Μπορώ όμως με σιγουριά να σας πω ότι θα ήταν καλό να αρχίσουμε παίρνοντας τη ευθύνη των επιτυχιών αλλά και των αποτυχιών μας, την «ιδιοκτησία» της μοίρας μας. Οι συνωμοσιολογίες, εγχώριες και διεθνείς, είναι για τους φυγόπονους και τους μικρονοήμονες, εν ολίγοις δε μας ταιριάζουν καθόλου. Ελπίζω οι πρόσφατες εμπειρίες μας να μας έχουν κάνει ολίγον σοφότερους.

Η Κοζάνη ευτύχησε να έχει πολιτικούς πρώτης γραμμής. Ποιος πιστεύετε ότι άσκησε τη μεγαλύτερη επιρροή στην κεντρική πολιτική σκηνή διαχρονικά;
Πολλοί πράγματι οι πολιτικοί πρώτης γραμμής, αρκετοί όμως εξ αυτών όχι πρώτης ποιότητας. Αντιθέτως είχε πολλούς πολιτικούς δεύτερης γραμμής, εννοώ όχι υψηλής αναγνωρισιμότητας σε εθνικό επίπεδο, αλλά πραγματικά πρώτης ποιότητας. Δε θέλω όμως με όλα αυτά να αποφύγω την ερώτησήη σας. Ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου νομίζω είναι αυτός που με διαφορά άσκησε τη σημαντικότερη επιρροή στην κεντρική πολιτική σκηνή μετά την μεταπολίτευση και αυτό δεν το μετρώ μόνο με τους υπουργικούς του θώκους.

Ποια είναι η πιο τρυφερή σκέψη που κάνετε για την Κοζάνη, όταν είστε μακριά της;
Κρατήσατε τη δυσκολότερη ερώτηση για το τέλος! Δύσκολο να απομονώσεις μια σκέψη, να επιλέξεις ανάμεσα σε τόσες πολλές και διαφορετικές τρυφερές αναμνήσεις. Επειδή όμως πλησιάζουν οι γιορτές των Χριστουγέννων, θα σας αναφέρω τα κάλαντα. Αναλογίζομαι πόσο αυτή η απλοϊκή εμπειρία μεγάλωνε τους ορίζοντές μας, με κάθε έννοια του όρου. Γνωρίζαμε καλύτερα τις γειτονιές της πόλης πέραν της «Γιτιάς», αξιολογούσαμε τους «μεγάλους» με βάση τη γενναιοδωρία τους, λειτουργούσαμε ως συνέταιροι με τους συμμαθητές μας, κάναμε το εορταστικό μας προϋπολογισμό και εν τέλει προχωρούσαμε σε ορισμένες σημαντικές επενδύσεις. Θυμάμαι έντονα τη χρηματοδότηση της αγορά μιας μεγάλης δερμάτινης μπάλας με την οποία εξασφάλισα τη συμμετοχή μου σε αγώνες όπου πρωταγωνιστούσαν οι μεγαλύτεροι. Πολύ σημαντική υπόθεση…

Πηγή Tharos.gr