Σε κοινή τους επιστολή προς τους Ευρωπαίους, ο Οδυσσέας Ελύτης, η Μελίνα Μερκούρη, η Ελένη Γλύκατζη- Αρβελέρ, ο Δημήτρης Τσάτσος, ο Αριστόβουλος Μάνεσης και ο Γιάννης Γεωργάκης είχαν γράψει το Μάρτιο του 1992 πως: «Η χρήση της ονομασίας Μακεδονία από ένα αναβαθμισμένο πλέον σε ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων συνιστά απροκάλυπτη αμφισβήτηση των ελληνικών συνόρων, μια αμφισβήτηση που δεν εκτοπίζεται και δεν εξουδετερώνεται ούτε με διεθνή σύμφωνα ούτε με συνταγματικές διατάξεις». «Αυτό το νέο κράτος» έγραφαν, «θα τείνει, τόσο αντικειμενικά, όσο και υποκειμενικά να λειτουργεί σαν “εθνικό κέντρο”, πράγμα που συνεπάγεται “δυνάμει” εδαφικές διεκδικήσεις σε βάρος των γειτονικών κρατών, καλλιεργώντας έτσι τον αλυτρωτισμό στους κατοίκους του, παρά το ότι αυτοί διαφέρουν εθνολογικά (είναι Σλάβοι, Αλβανοί και Τούρκοι), από τους κατοίκους της ελληνικής Μακεδονίας». Διότι, όπως έγραφαν, «Τέτοια ήταν, άλλωστε, καθώς το μαρτυρούν πάμπολα στοιχεία, η προοπτική αρχικά, όταν το 1944 ο Τίτο ίδρυσε το ομόσπονδο κρατίδιο της Μακεδονίας και κατασκεύασε την αντίστοιχη εθνότητα», καταλήγοντας πως «Για μας η ψυχή μας είναι το όνομά μας».

Η Ελλάδα σήμερα κινδυνεύει να απεμπολήσει ένα μεγάλο μέρος του διπλωματικού της οπλοστασίου οριστικά, ενώ δεν λύνει κανένα δικό της πρόβλημα με τη Συμφωνία αυτή. Αντιθέτως κληρονομεί στην επόμενη γενιά ένα δυσεπίλυτο εθνικό πρόβλημα.

Η εικόνα ίσως περιέχει: ουρανός, σύννεφο, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση