Ονομάζομαι Ηλιάδης Κυριάκος και είμαι φοιτητής του Τ.Ε.Ε.Τ. Δ. Μακεδονίας, 8ου εξαμήνου με Α.Μ.1087. Ταυτόχρονα είμαι και παιδιατρικός Φυσικοθεραπευτής και Διοικητικός Υπεύθυνος του Παιδιατρικού Κέντρου Αποκατάστασης «Κιβωτός» στον Άργιλο Κοζάνης. Λόγω της ενασχόλησής μου με τα παιδιά μου αρέσει πολύ να ασχολούμαι και με το ξύλινο παιχνίδι.

Στα πλαίσια του e-festival θα ήθελα να σας παρουσιάσω τα έργα που δημιούργησα κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού. Μια φωλιά για τα πουλιά μας, ακροβάτες, πασχαλιάτικα δώρα (τρίλιζα,κηροπήγια,μπιζουτιέρα) και ένα δελφίνι! Το δελφίνι το μοιράστηκα διαδικτυακά με τους συνεργάτες μου, το πλήρωμά μου, και αυτοί με τους δικούς τους και έτσι απλά προέκυψε αυτή η ιστορία:

Ακροβάτες
Δελφίνι

Δευτέρα, 4 Μαΐου 2020. Μία Δευτέρα που όλοι περίμεναν σαν ένα μακροβούτι μετά από μία ζεστή ημέρα. Ακόμη και οι πιο ορκισμένοι εχθροί της. Πρώτη μέρα ελεύθερης μετακίνησης μετά από 54 μέρες καραντίνα. Δευτέρα λοιπόν και χωρίς δεύτερη σκέψη, η Γεωργία, ένα μικρό δελφίνι που ζει στα Ανυπομονήσια, ένα μικρό σύμπλεγμα νησιών στα ανοιχτά της Βουρβουρούς αποφασίζει να βγει. Περίμενε πώς και πώς να σκίσει το νερό με την ποντερή της μύτη, να τρίψει την κοιλιά της στον αμμώδη βυθό και να εκτοξευθεί τραγουδώντας ως τον ήλιο. Το τελευταίο, το φανταζόταν πάντα σε αργή κίνηση, προφίλ με εκατομμύρια μικρές σταγόνες να την ακολουθούν ενώ παίρνει ύψος. Με το που βγήκε, ένιωσε το σώμα της να μην ακολουθεί τις επιθυμίες της. Ο εγκλεισμός και η ακινησία είχε κάνει τα πτερύγιά της βαριά και την ουρά της αργή. Πριν προλάβει να φοβηθεί για αυτό που της συνέβαινε, άκουσε έναν δυνατό θόρυβο. Ένα πάλλευκο ιστιοφόρο μ’ ανοιχτά πανιά περνούσε από πάνω της. Επιτόπου, θυμήθηκε πόσο της άρεσε να κολυμπάει δίπλα στα ιστιοφόρα και να βρέχει τους χαμογελαστούς ανθρώπους με τις βουτιές της. Επιτόπου τα πτερύγιά της και η ουρά της, την ανέβασαν στην επιφάνεια. Και από τότε η Γεωργία έμαθε πως οι καλές αναμνήσεις μπορούν να κάνουν τον κόσμο να γυρίσει.

Κυριάκος Ηλιάδης
Προπτυχιακός Φοιτητής
Τ.Ε.Ε.Τ. Δυτικής Μακεδονίας