Τα τελευταία χρόνια – για διαφόρους λόγους – όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι της ΔΕΗ γυρίζουν την πλάτη στα τοπικά συνδικάτα, οδηγώντας στο συμπέρασμα ότι ο αποσυνδικαλισμός, τοπικά, συνεχίζεται με γοργούς ρυθμούς. Η απολιγνιτοποίηση επισπεύδει, με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, την εξέλιξη αυτή, με τους άλλοτε, τοπικούς, πρωταγωνιστές, στα γεγονότα σχετιζόμενων με την ΔΕΗ και σε συνάρτηση – πάντα – με την περιοχή, να παρακολουθούν αμήχανοι τις εξελίξεις, αφού, κατά κοινή ομολογία, έχουν απολέσει, στη συντριπτική τους πλειοψηφία (υπάρχουν κι εξαιρέσεις) την εμπιστοσύνη τόσο των εργαζόμενων όσο και της τοπικής κοινωνίας. Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να γελάς, αντί να κλαις.

Όλα τα προαναφερόμενα συμπεράσματα ενδεχομένως να μην έχουν καμία, απολύτως, αξία για εκείνους, που όχι μόνο δε διαθέτουν την παραμικρή διάθεση για αυτοκριτική αλλά, που, ενδεχομένως, να “μεταναστεύσουν” – έχοντας την ευχέρεια και τη δυνατότητα – σε άλλα μέρη, αν τελικά το “πείραμα” της Δίκαιης Μετάβασης αποτύχει κι η περιοχή μετατραπεί σε κρανίου τόπος.

Η Χύτρα