Κυριακή των ταλάντων!..

Κυριακή μνημοσύνου του ιερομονάχου πατρός Αυγουστίνου. Πόσο εύστοχα συνέπεσε!

Το τάλαντό του που του χάρισε ο Πανάγαθος Θεός, το πολλαπλασίασε μέσα στην εκκλησία, την κοινωνία και όχι μόνο της Ι. Μητροπόλεως Σερβίων και Κοζάνης και σε άλλες πόλεις, όπου τον καλούσαν.

Ο εκκλησιαστικός του λόγος, σαν αύρα απαλή άγγιζε την προσωπικότητα του κάθε ανθρώπου, τη φαίδρυνε, την γλύκαινε, τη δρόσιζε. Σαν μελωδία αγγελική αντηχούσε στα μύχια της καρδιάς του και την αλλοίωνε απλά, ταπεινά. Έβγαινε από μια ψυχή, που τη φώτιζε η χάρη η θεϊκή. Του είχε δοθεί ολόκληρη απ’ την παιδική ζωή, να υπηρετεί την θεία καταγωγή.

Έσπερνε αφειδώλευτα τον σπόρο, τον καθαρό, ευαγγελικό, με συναίσθηση των λόγων και των πράξεών του. Γι’ αυτό απηχούσε στις καρδιές. Ρίζωνε, βλάσταινε και έφερνε καρπούς εύχυμους. Το τάλαντό του αυτό, το αξιοποίησε σ’ όλους τους τομείς της εκκλησιαστικής και κοινωνικής ζωής, με αγάπη ανιδιοτελή, αυθόρμητη, έμπρακτη, με φλόγα και ζήλο θεϊκό. Με αυταπάρνηση του εαυτού του για το κοινό σωτηριώδες συμφέρον. Το εγώ του θυσίαζε στο εμείς με τις αδιάλειπτες προσευχές νυχθημερόν, τόσων αδελφών που προσέτρεχαν να τους δοθεί μία συμβουλή, μία λύση στα τόσα προβλήματα, που αντιμετωπίζει ο σημερινός άνθρωπος.

Μέσα στη σιωπή και τη γαλήνη του μοναστηριού, έβρισκες τη μεταμόρφωση και την αλλοίωση την πνευματική.

Τους καρπούς αυτούς τους εύχυμους, θέλησαν τα πνευματικά του τέκνα και όλοι οι ωφελημένοι να εκδηλώσουν με τα μνημόσυνα, που έκαναν στις 7 Φεβρουαρίου, σε πολλά χωριά και πόλεις ως και στο εξωτερικό. Έσπειρε αντάξια τον σπόρο τον ευαγγελικό και τώρα θερίζει τις πολλές, απλές, ταπεινές προσευχές, των ανθρώπων, προς ανάπαυση της ψυχής του στα παραδεισένια, ουράνια σκηνώματα, που τόσο πολύ αγάπησε. Και από τον Κύριο το: ε, δολε γαθ καὶ πιστέ!… Εσελθε ες τὴν χαρν τοῦ Κυρίου σου.

Αιωνία του η μνήμη

Καλλιόπη Καραφύλλη – Κοντού