Για πρώτη φορά μετά από πολλές δεκαετίες έκλεισε η εθνική οδός σε τμήμα της με τον μεγαλύτερο κυκλοφοριακό φόρτο – κοντά στην Αθήνα – για προληπτικούς λόγους.

Για να αποφευχθεί ενδεχομένως ο τραυματισμός ή ο θάνατος οδηγών και επιβατών σε τροχαίο ατύχημα λόγω της πυκνής χιονόπτωσης.

Το γεγονός στέρησε τη δυνατότητα μετακίνησης χιλιάδων ανθρώπων προς και από την Αθήνα.

Η μέχρι πριν, τακτική της πολιτείας, ήταν η προσπάθεια από την πρώτη στιγμή, άλλοτε πετυχημένη άλλοτε λιγότερο πετυχημένη, να κρατηθεί η εθνική οδός ανοιχτή.

Στις όχι και τόσο πετυχημένες προσπάθειες δεν θυμάμαι κάποιο σοβαρό τροχαίο ατύχημα λόγω της πυκνής χιονόπτωσης, παρά μόνο την ταλαιπωρία οδηγών και επιβατών.

Όμως το θέμα μας δεν είναι οι επιδόσεις της πολιτείας στην αντιμετώπιση των τελευταίων ακραίων καιρικών φαινομένων, αλλά το γεγονός της διακοπής κυκλοφορίας του πιο πολυσύχναστου εθνικού οδικού τμήματος της χώρας.

Είναι η αλλαγή της πρακτικής, η οποία νέα πρακτική άπτεται, του περιορισμού των ατομικών ελευθεριών.

Είναι η ευκολία με την οποία η σημερινή κυβέρνηση πήρε την απόφαση έναντι ενός μικρού ρίσκου, της απλής ταλαιπωρίας των πολιτών.

Είναι η επιλογή της εύκολης λύσης.

Είναι η επιλογή του Γόρδιου Δεσμού. Δεν μπορούμε να λύσουμε τον κόμπο, τον κόβουμε.

Και αυτό γιατί, γιατί η απαγόρευση της κυκλοφορίας στην εθνική οδό έγινε μέσα σε μια συγκυρία απαγορεύσεων λόγω της πανδημίας.

Σε έναν κυκεώνα απαγορεύσεων.

Σε μια περίοδο πρωτοφανούς έκτασης στέρησης των ατομικών ελευθεριών.

Και το ερώτημα είναι.

Πόσο αναγκαία, πόσο απαραίτητη ήταν μια ακόμη στέρηση των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου;

Το γεγονός συνδυαστικά με μια σειρά άλλων δεδομένων – δεν ήταν προεκλογική δέσμευση της κυβέρνησης, όπως η αστυνομοκρατία στα πανεπιστήμια, ο περιορισμός των διαδηλώσεων, η άνευ προηγουμένου ανάδειξη του συστήματος δημόσιας τάξης στη δημόσια ζωή και κατ’ επέκταση, η εξέλιξή του σε κύριο μοχλό εφαρμογής της κυβερνητικής πολιτικής – βάζει σε σκέψεις για το πού οδηγούμαστε στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Προβληματίζει, αν ξεκίνησε ο περιορισμός των ατομικών ελευθεριών, έναντι τάχα, άλλων δικαιωμάτων, όπως αυτό της δημόσιας υγείας.

Φυσικά οι απαγορεύσεις στην κυκλοφορία λόγω της πανδημίας ήρθαν από το εξωτερικό, από χώρες που έχουν καλύτερες επιδόσεις σε θέματα δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Φυσικά κάποιοι περιορισμοί ήταν αναπόφευκτοι λόγω των αδυναμιών των συστημάτων παροχής υγείας.

Μήπως όμως εδώ, η κυβέρνηση δείχνει υπερβάλλοντα ζήλο; Και στα μέτρα για την αντιμετώπιση των καιρικών φαινομένων και στην αντιμετώπιση της πανδημίας;

Αδιαμφισβήτητα η ευκολία που έκλεισε η κυβέρνηση την εθνική οδό στοιχειοθετεί απόφαση υπερβάλλοντος ζήλου από τη μερια της κυβέρνησης, από μια κυβέρνηση μάλιστα που θέλει να λέγετε φιλελεύθερη και που ο υπουργός της δημόσιας τάξης υπήρξε κάποτε κεντροαριστερός και μάλιστα γραμματέας κεκτροαριστερού κόμματος.

Είναι γεγονός πως άρχισε η επέκταση των περιορισμών.

Υποσχόμενων προεκλογικά και νέων όπως το κλείσιμο της εθνικής οδού.

Αύριο δεν ξέρουμε τί μας περιμένει, πού θα χτυπήσει ο ιός των περιορισμών.

Στο εξωτερικό, στις χώρες της Δ. Ευρώπης οι περιορισμοί ξεσηκώνουν κινητοποιήσεις πολιτών.

Είτε στο επίπεδο των διαδηλώσεων, είτε στο επίπεδο των προσφυγών στα δικαστήρια, όπως αυτές τις μέρες στην Ολλανδία για την απαγόρευση της νυκτερινής κυκλοφορίας.

Η κυβέρνηση βαδίζει σε επικίνδυνες ατραπούς, τα θέματα των δικαιωμάτων είναι ευαίσθητο θέμα.

Εδώ και τώρα λοιπόν… επαναπροσδιορισμός της κυβερνητικής πολιτικής πάνω στο θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ο Ελληνικός λαός όχι σε μακρινούς χρόνους τράβηξε πολλά από την στέρηση των ελευθεριών του, από αντιδημοκρατικές κυβερνήσεις ακόμα και από χούντες.

Η κυβέρνηση στην αρχή της κατηφόρας να ανακρούσει πρύμνα.

Όχι οι απαγορεύσεις… φάρμακο δια πάσα νόσο.

Ας το κάνει για καλό, τουλάχιστον, της αντιμετώπισης της πανδημίας.

Οι υπερβολικοί περιορισμοί δίνουν πάτημα στους αρνητές της πανδημίας.

Ναι στις ατομικές ελευθερίες, ναι στη δημόσια υγεία.