Αν η ευτυχία είχε χρώμα ποιο θα ήταν αυτό; Κι αν είχε χρώμα η ευτυχία γιατί να μην έχει κι η αγάπη; Και κοντά στην αγάπη θα ζήλευε η χαρά, η νοσταλγία, η θλίψη, ο αποχωρισμός, η απογοήτευση. Και θα ήθελαν το δικό τους χρώμα. Κι αν θα έπρεπε να επιλέξεις εσύ τα χρώματα που θα έδινες στα συναισθήματά σου, σκέφτηκες ποια θα μπορούσαν να είναι; Συνήθως επιλέγεις τα έντονα χρώματα, τα φωτεινά να ντύσεις τα χαρούμενα συναισθήματά σου και να τα κάνεις ακόμα πιο όμορφα. Τα μουντά και σκοτεινά τα κρατάς για τις μαύρες σκέψεις, για την θλίψη. Άλλες φορές πάλι ντύνεις βιωματικά τα συναισθήματά σου με τα αντίστοιχα χρώματα. Κι όχι δεν είναι πάντα κόκκινο το συναίσθημα της αγάπης, γιατί όταν την ένιωσες, όταν την συνάντησες φορούσε έναν κίτρινο ήλιο και σου έφερε πίσω το χαμόγελο. Εκείνο το χαμόγελο που είχε χαθεί εξαιτίας ενός μπλε τρένου, κι από τότε το μπλε σου θυμίζει την θλίψη και την απογοήτευση. Έχουν λοιπόν χρώματα τα συναισθήματα και είναι τα χρώματα που εμείς δίνουμε, ανακατεύοντάς τα και φτιάχνοντας τις δικές μας αποχρώσεις. Γιατί θα ήταν μουντή η ζωή χωρίς χρώματα και καθόλου συναρπαστική χωρίς συναισθήματα. Γράφει η Δήμητρα Ν. Παπανικολάου. Χημικός – Μηχανικός
