Σαν σήμερα, 24 Οκτωβρίου 2007, έφυγε από κοντά μας ο θείος μου Μιχάλης Κουρκούτας, με καταγωγή από τα Νάματα Βοΐου Κοζάνης και διά βίου πολυσχιδή δράση στη Ρωσία, στην Κοζάνη, στην Πτολεμαΐδα, σε όλη την Ελλάδα… Τότε είχα γράψει αυτό το ποίημα… “Του μισεμού”, άλλως “Η μνήμη ποτέ δεν πεθαίνει”…
Στο θείο μου, Μιχάλη Κουρκούτα

Γεμάτη η ζωή σου
Σαν πανσέληνος
Φωτεινή
Στο σκοτάδι αυτού του κόσμου
Ταραχώδης
Σαν της θάλασσας το κύμα

Περιπέτεια και χαλάζι
Άνεμος κι αγιάζι
Ήλιος και βροχή κι ουράνιο τόξο
Εσύ, ζωή που έσταζες
Στο διάβα σου,
Αεικίνητος, Αέναος, Αείμαχος, Αείπνοος.
Ακτινοβολούσες
Τόση ζωντάνια
Δε χωράει σε μια ζωή

Για σένα
Όνομα δεν είχε ο τόπος. Δεν είχε πυξίδα
Παντού ανθούσες την ελπίδα
Σ’ ανοιχτούς ορίζοντες
Γενναία παρουσία
Μύηση στη ζ ω ή

Ήσουν εκεί κάθε φορά
Να συντροφεύεις τους δικούς
Αυτών που μίσεψαν
Με λόγια παρηγοριάς
Λόγια αληθινά
Λόγια από καρδιάς

Τώρα που μισεύεις
Δ ε ν ε ί σ α ι ε δ ώ
Να πεις τα λόγια
Να σφίξεις το χέρι
Να απαλύνεις
Τον πόνο του χαμού

Η θύμησή σου,
αγαπημένε,
Ζωγραφιά στη μνήμη
Στην ψυχή μου καταλύτης
Αρνούμαι
Το ξέπνοο τέλος ν’ αντικρίσω

Την άτρωτη ορμή σου
Θά ‘χω συντροφιά μου

Νικολέττα Ε. Κουρκούτα