Η επίσκεψή μας στο Λαογραφικό Μουσείο Κοζάνης, το μεσημέρι της παραμονής της Πρωτοχρονιάς, μας άφησε αυτή τη γνώριμη αίσθηση του πολιτιστικού πλούτου της περιοχής αλλά κι έντονο προβληματισμό για τη στασιμότητα ενός χώρου που δείχνει να έχει μείνει εγκλωβισμένος στο χρόνο. Tα εκθέματα που φιλοξενούνται κουβαλούν ανθρώπινες ιστορίες, κόπους κι εποχές ολόκληρες, όμως η συνολική εικόνα συνεχίζει να ακολουθεί ένα μοντέλο παλαιότερης αντίληψης παρουσίασης, που σήμερα δείχνει να μην αρκεί. Η παρατήρηση αυτή δεν στρέφεται εναντίον των ανθρώπων που συνεχίζουν να ασχολούνται με το μουσείο. Αντιθέτως, χωρίς τη δική τους επιμονή και φροντίδα, ίσως πολλά από αυτά τα εκθέματα, που χρειάζονται συντήρηση, να μην υπήρχαν καν. Η προσπάθειά τους είναι υπαρκτή κι αξιέπαινη. Είναι προφανές όμως πως, πλέον, δε φτάνει. Χρειάζονται πολλά. Ανανέωση στον τρόπο παρουσίασης των εκθεμάτων, σύγχρονη μουσειολογική προσέγγιση, νέες ιδέες που θα κάνουν το παρελθόν να συνομιλεί ουσιαστικά με το παρόν. Το ζητούμενο δεν είναι να αλλάξει η ταυτότητα του Λαογραφικού Μουσείου Κοζάνης, αλλά να ενισχυθεί, να φωτιστεί αλλιώς, να αποκτήσει νέα δυναμική. Να πάψει να μοιάζει με χώρο που απλώς κρατιέται όρθιος, αλλά να ξαναγεννηθεί.
Αυτή η επισήμανση δεν είναι μομφή. Είναι αγωνία για έναν χώρο που έχουν ακουστεί πολλές σκέψεις και έχουν διατυπωθεί πάρα πολλές προτάσεις για την περαιτέρω ανάπτυξή του, όμως η συζήτηση φαίνεται να μένει στα λόγια, χωρίς να μεταφράζεται, εδώ και πολλά χρόνια, σε πράξη. Ίσως κι αυτές οι σκέψεις να είναι μία ακόμη από τις πολλές. Αν, όμως, δεν ειπωθούν, έστω και με αφορμή μια επίσκεψη, τότε καταλήγουν να λειτουργούν ως μια άτυπη στήριξη της στασιμότητας που έχει αρχίσει να θεωρείται κανονικότητα. Κι αυτό είναι κάτι που η συνείδησή μας δε μπορεί να αποδεχτεί.
kozan.gr
Πού να μιλήσουμε και για το Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα στο Χρώμιο ,που μαθηματικά θα ρημάξει. Ήδη είναι φάντασμα του παλιού εαυτού του.