kozan.gr: Χύτρα ειδήσεων: Η γκρίνια μεγάλωσε και δεν λέει να κοπάσει

Υπάρχει κάτι που δεν το έβλεπες εύκολα την προηγούμενη τετραετία στη διοίκηση του Δήμου Εορδαίας. Σήμερα, όμως, δεν κρύβεται. Η γκρίνια για τη Δημοτική Αρχή του Π. Πλακεντά δεν περιορίζεται πια σε μεμονωμένα διαδικτυακά σχόλια. Τη συναντάς στα καφενεία, στις παρέες, στις κουβέντες της καθημερινότητας και ξεκινά από τα «μικρά», που όμως στην πολιτική μόνο μικρά δεν είναι. Φέτος, για παράδειγμα, η πόλη δεν στολίστηκε όπως άλλες χρονιές. Το Πάρκο Εκτάκτων Αναγκών, που άλλοτε είχε έντονη χριστουγεννιάτικη εικόνα, έμεινε σχεδόν γυμνό. Οι εκδηλώσεις κινήθηκαν σε υποτονικό επίπεδο, ακόμη και το άναμμα του δέντρου έμοιαζε περισσότερο με υποχρέωση παρά με γιορτή. Λεπτομέρειες; Όχι ακριβώς. Ο κόσμος βλέπει  και κρίνει τα πάντα.

Από εκεί και πέρα, όμως, η κουβέντα βαραίνει. Κλειστό Μουσείο, η διαχρονική προβληματική εικόνα στο Πολύκεντρο, το Κλειστό Γυμναστήριο και κυρίως τα εργασιακά και αναπτυξιακά. Ο χώρος της ΑΕΒΑΛ, που  παρουσιαζόταν ως μεγάλο στοίχημα για επενδύσεις και νέες θέσεις εργασίας, έχει μείνει στα «θα» και στα «ίσως». Την ίδια ώρα, η Πτολεμαΐδα τις καθημερινές θυμίζει σε αρκετούς μια πόλη σχεδόν «νεκρή», με τους πολίτες να ανησυχούν για το μέλλον της περισσότερο από ποτέ. Στις κοινότητες, η εικόνα δεν είναι πολύ διαφορετική. Πολλοί πρόεδροι παραπονιούνται   ότι έργα, ακόμη κι απλά, τα λεγόμενα καθημερινότητας, έμειναν στο επίπεδο των υποσχέσεων. Με μια εξαίρεση που συζητιέται ολοένα και περισσότερο από τους περισσότερους Προέδρους, το Μηλοχώρι. Εκεί, για παράδειγμα, πέρα από τα μικρά, αλλά και η αγροτική οδοποιία κινήθηκε με ρυθμούς που δύσκολα συναντάς αλλού στην Εορδαία. Κι εδώ πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι. Καλώς γίνονται τα όποια έργα στο Μηλοχώρι. Εκεί που ξεκινά η κουβέντα και την ακούς από στόμα σε στόμα είναι στο ότι από το Μηλοχώρι κατάγονται ο Δήμαρχος, ο Αντιδήμαρχος Τεχνικών Έργων Ν. Φουρκιώτης, ο Αντιδήμαρχος Διοίκησης και Οικονομικών Δ. Καρακασίδης, αλλά και ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Ι. Χαρακτσής. Η στήλη δεν υιοθετεί υπονοούμενα, καταγράφει όμως το κλίμα. Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να μη γίνονται έργα στο Μηλοχώρι. Το ζητούμενο είναι να γίνονται με τον ίδιο ρυθμό και την ίδια ένταση και αλλού. Εκεί κρίνεται τελικά η ισονομία και εκεί δοκιμάζεται η πολιτική αξιοπιστία. Κι όσο αυτή η αίσθηση δεν διαχέεται ομοιόμορφα σε όλες τις κοινότητες, η συζήτηση δικαιολογημένα ή όχι  θα συνεχίζεται.

Ανάμεσα στα πολλά που καταγράφονται, προσωπικά, για τον Δήμαρχο, υπάρχει και κάτι που δεν αφορά ούτε έργα ούτε στολισμούς, αλλά τον τρόπο αντιμετώπισης της κριτικής. Δεν είναι το μείζον, είναι όμως αποκαλυπτικό για το πώς αντιλαμβάνεται κανείς τη δημόσια συζήτηση. Πολλοί θεωρούν ότι δεν την αντέχει. Όχι την κακοήθεια ή τις προσβολές – που πράγματι υπάρχουν σε κάποιες περιπτώσεις και είναι καταδικαστέες – αλλά τη θεσμική, πολιτική κριτική. Αντί να απαντήσει με δουλειά κι αποτέλεσμα, δείχνει να επιλέγει άλλες τακτικές, παρασκηνιακές κινήσεις, συνεννοήσεις, «παιχνίδια» εντυπώσεων. Μια τακτική που, όπως έχουμε ξαναγράψει, παλιά ίσως περνούσε. Πλέον, όμως, φαίνεται. Κι έχει πολιτικό κόστος. Ακόμη και φαινομενικά αθώες κινήσεις, όπως απλές αναρτήσεις ή ιστορίες στο προσωπικό προφίλ στο Facebook, διαβάζονται πια αλλιώς. Όχι ως απλή ενημέρωση, αλλά ως επιλεκτική διοχέτευση πληροφορίας. Όλα προβλέψιμα.

Σε αυτό το κλίμα των δήθεν «έξυπνων» χειρισμών, που πλέον φαίνονται από χιλιόμετρα, έρχεται να κουμπώσει κι η χθεσινή αποκάλυψη της στήλης για την προσφυγή στη Δικαιοσύνη από τον Ν. Φουρκιώτη για ανώνυμο προφίλ στο Facebook (δείτε εδώ σχετικά). Επισήμως, όπως γράφτηκε από τη στήλη, πρόκειται για προσωπική του επιλογή του Αντιδημάρχου. Στο παρασκήνιο, όμως, πολλοί θεωρούν ότι ο πραγματικός στόχος ήταν να προστατευθεί κι ο δήμαρχος, καθώς αρκετά από τα σχόλια αφορούσαν και τον ίδιο. Έτσι, εκείνος μένει εκτός κάδρου, ενώ άλλος σηκώνει το βάρος. Το αν αυτό ήταν συνεννόηση ή απλή σύμπτωση, θα φανεί, όπως και το ποιος τελικά κρύβεται πίσω από το προφίλ. Το βέβαιο είναι ένα. Το κλίμα στο εσωτερικό της Δημοτικής Αρχής δεν είναι τόσο αρμονικό. Υπάρχουν πρόσωπα που δυσανασχετούν, που διαφωνούν, που περιμένουν στη γωνία. Δεν μιλούν δημόσια. Ξέρουν γιατί. Όμως η σιωπή τους δεν σημαίνει συναίνεση. Aπό την άλλη η ίντριγκα δεν λύνει προβλήματα. Απλώς τα μεταθέτει χρονικά κι αυτό ο Δήμαρχος Εορδαίας δείχνει πως δε μπορεί  ή δεν θέλει να το αντιληφθεί, επιλέγοντας τη διαχείριση της εικόνας αντί της ουσίας. Κάπως έτσι μπορείς να συζητάς, να συναντάς και να συναναστρέφεσαι με πρόσωπα που κατά βάθος δεν εκτιμάς, να ανταλλάσσεις χαμόγελα δημοσίως, αλλά και να επισκέπτεσαι γραφεία βουλευτών για «ευχές» σε ώρες που δεν θα σε δει κανείς. Και στην τοπική πολιτική σκηνή, τίποτα από αυτά δεν περνά απαρατήρητο.

Η Χύτρα