Διαβάσαμε στο προσωπικό προφίλ στο Facebook του βουλευτή Κοζάνης Μ. Παπαδόπουλου την εκτενή ανάρτησή του από την Εβδομάδα Βιωσιμότητας του Άμπου Ντάμπι. Πολλές λέξεις, πολλά hashtags, διεθνές ακροατήριο, παγκόσμιες προκλήσεις, βραβεία, πρέσβεις και φυσικά η Δυτική Μακεδονία στο κέντρο του σύμπαντος. Κεντρικός άξονας της παρουσίας του, όπως μας ενημερώνει, ήταν η «ανάδειξη της Δυτικής Μακεδονίας», τα προβλήματα της απολιγνιτοποίησης και κυρίως οι προοπτικές που διανοίγονται. Στόχος; Συνεργασίες με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα που θα φέρουν επενδύσεις και τεχνογνωσία, μετατρέποντας την ενεργειακή μετάβαση σε ευκαιρία ανάπτυξης. Κάπου εδώ ταιριάζει και η αραβική λέξη Inshallah. Κυριολεκτικά σημαίνει «αν είναι θέλημα Θεού» ή «θέλημα Μιχάλη» θα προσθέσουμε εμείς. Βέβαια θα μας πείτε – και θα έχετε δίκιο – ο Μ. Παπαδόπουλος δεν φημίζεται, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, για τις συζητήσεις του με επενδυτές εντός Ελλάδας, ούτε για παρεμβάσεις που θα έλεγες πως έλυσαν, έστω στο ελάχιστο, τα αναπτυξιακά προβλήματα της Δυτικής Μακεδονίας. Δεν τον θυμόμαστε να «σπρώχνει» επενδύσεις εδώ. Όμως στο Άμπου Ντάμπι φαίνεται πως τα είπε όλα. Κάτι «ξύπνησε» μέσα του και ξεπέρασε τον εαυτό του. Κι αφού το πήραμε ζεστά το θέμα, μήπως να το πάμε κι ένα βήμα παραπέρα; Γιατί δεν παραδειγματίζεται από το φίλο του Δήμαρχο Εορδαίας Π. Πλακεντά που ξέρει από αδελφοποιήσεις και να προχωρήσουμε σε μια αδελφοποίηση Άμπου Ντάμπι – Δυτικής Μακεδονίας. Γιατί όχι; Να ανταλλάξουμε τεχνογνωσία, εμπειρίες, τρόπους ζωής και να αρχίσουν και τα πηγαινέλα. Άραβες επενδυτές να κόβουν βόλτες στον κεντρικό πεζόδρομο της Κοζάνης και της Πτολεμαίδας, να χαζεύουν βιτρίνες και να πληρώνουν τον καφέ με μπουκάλια πετρελαίου. Αν μη τι άλλο, θα ήταν μια έμπρακτη συμβολή στην ενεργειακή μετάβαση. Και σίγουρα πιο απτή απ’ όσα έχουμε δει μέχρι σήμερα. Και τώρα που έρχονται κι οι Απόκριες, η ιδέα αποκτά και πολιτιστικό βάθος. Καμήλες αντί για άρματα, σεΐχηδες με σερπαντίνες, βιώσιμη ανάπτυξη σε μορφή καρναβαλιού. Να συνδυάσουμε παράδοση, καινοτομία και διεθνή διπλωματία σ’ ένα πακέτο. Γιατί όχι; Αν είναι να έρθει η ανάπτυξη, ας έρθει τουλάχιστον με κέφι.
Μέχρι τότε, κρατάμε την αισιοδοξία. Inshallah!
Η Χύτρα
