Ο Μιχάλης Μήγγος δεν ήταν απλώς ο Πρόεδρος του Συλλόγου Ατόμων με Αναπηρία Π.Ε. Κοζάνης. Ήταν μια φωνή, μια υπενθύμιση σε όλους μας, ότι τα αυτονόητα δεν είναι δεδομένα. Ήταν από τους ανθρώπους που δεν χάιδευαν αυτιά και δεν δέχτηκαν ποτέ να αντιμετωπίζονται τα άτομα με αναπηρία ως δεύτερης κατηγορίας πολίτες. Με λόγο αιχμηρό, πολλές φορές έντονο, αλλά πάντα αληθινό, μιλούσε για πόλεις-φυλακές, για αόρατους ανθρώπους, για ράμπες που δεν υπάρχουν, για πεζοδρόμια που αποκλείουν, για μια κοινωνία που συχνά εθελοτυφλεί. Ο Μιχάλης πίστευε βαθιά πως: «Δεν υπάρχει δεν μπορώ. Υπάρχει δεν θέλω». Και το απέδειξε με τη στάση ζωής του. Με πείσμα, αγώνα και αξιοπρέπεια, διεκδίκησε προσβασιμότητα, ισότητα και – πάνω απ’ όλα – το δικαίωμα στη ζωή για όλα τα άτομα με αναπηρία. Όχι με λύπηση. Με σεβασμό.
Μέσα από το kozan.gr εξέφρασε πολλές φορές την αγωνία και την οργή του. Κατήγγειλε, πίεσε, απαίτησε. Όπως ο ίδιος έλεγε:«Αν ο κόσμος φτιαχτεί για να μπορεί να ζει ένα άτομο με αναπηρία, τότε μπορεί να ζει σωστά ο καθένας».
Το kozan.gr αποχαιρετά τον Μιχάλη με σεβασμό κι ευγνωμοσύνη. Καλό σου ταξίδι Μιχάλη. Ο αγώνας σου συνεχίζεται.
Ο Μιχάλης έδινε μάχη και για το φυσικό περιβάλλον. Στο Π. Σ. για την καύση απορριμμάτων ανέβηκε στο βήμα και είπε το εξής :Εσείς όλοι μπορείτε να φύγετε από εδώ, εμείς δεν μπορούμε, εμείς θα μείνουμε σ αυτόν τον τόπο για να τον φυλαγουμε! Μην το επιτρέψετε αγωνιστείτε γιια Το Περιβάλλον και τον τόπο.
Σ ευχαριστούμε πολύ, Μιχάλη, που μας έμαθες πως πρέπει να αγωνιζόμαστε. Καλό ταξίδι, καλό παράδεισο!