Αποκωδικοποιώντας τη συνέντευξη τού Π. Ταταρίδη στο kozan.gr (δείτε εδώ) η άποψή του, σε ελεύθερη μετάφραση, για τον Δήμαρχο Εορδαίας Π. Πλακεντά, είναι ότι διαφωνεί τόσο όσο χρειάζεται για να ακούγεται αντίθετη η άποψή του, αλλά όχι τόσο ώστε να χαλάσει τις σχέσεις του με αυτούς που αποφασίζουν. Μια ελεγχόμενη διαφωνία, μια προσχηματική ένταση, μια δήλωση για το αρχείο και μετά επιστροφή στην κανονικότητα. Ξέρει να μοιράζει ρόλους, να απορροφά διαρροές και να κρατά γύρω του ένα σύστημα που γκρινιάζει ελεγχόμενα. Κι αυτό είναι ακριβώς το μεγάλο του προσόν. Δεν λύνει το πρόβλημα, αλλά καταφέρνει να διαχειρίζεται τη δυσαρέσκεια που αυτό παράγει. Το ζήτημα τελικά δεν είναι αν ο Πλακεντάς λέει καμιά φορά «όχι». Το ζήτημα είναι πότε το λέει, σε ποιον το λέει και τι ρισκάρει όταν το λέει. Κι επειδή μέχρι τώρα το ρίσκο είναι ελάχιστο και το πολιτικό κόστος ακόμη μικρότερο, η εικόνα που μένει είναι μία. Μια δημοτική αρχή που ξέρει να διαφωνεί χωρίς να συγκρούεται και να αντιδρά χωρίς να ανατρέπει τίποτα. Ωστόσο στο τέλος δεν σε κρίνουν από το πόσο ωραία λες ότι διαφωνείς. Σε κρίνουν από το πότε στάθηκες απέναντι και τι έκανες γι’ αυτό και σίγουρα ο λογαριασμός, μέχρι τώρα, δεν πήγε στον δήμαρχο. Κάπως έτσι ερμηνεύονται, σε γενικές γραμμές, τα όσα είπε ο Ταταρίδης για τον Πλακεντά, καταλήγοντας πως είναι και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ.
H Xύτρα
πόσο δίκιο έχουν τα γραφόμενα!
Ο κ. Πλακεντας, πολιτικαντης παλαιάς κοπής, ξέρει να παίζει άριστα το παιιχνιδη αυτο, μιας και έχει να κάνει με μια άκρως συντηρητική πόλη. Κλασικός εκλογομαγειρας που ξέρει να ισορροπεί και να ελίσσεται. Πιο απλα: ο κυριος Τίποτα που έλεγε και ο συγχωρεμένος ο Πάγκαλος για τον Αβραμόπουλο.
Παλίο το ”κόλπο”. Ήδη απο την εποχή των ΑΝΕΛ, το ζητούμενο ήταν να κρατηθεί ο δυσαρεστημένος κόσμος της λαϊκής δεξιάς, στο γραφειο του Παπαδόπουλου