Το χαρακτηριστικότερο γνώρισμα κατά την εποχή της νεωτερικότητας είναι η άρνηση της ύπαρξης Θεού από πολλούς εκπροσώπους της διανόησης και του πολιτικού χώρου, αστικού, αρχικά, και κομμουνιστικού, κυρίως, στη συνέχεια. Την πίστη αυτή υποκατέστησαν με αθεϊστικές ιδεολογίες, οι οποίες είχαν, με την πάροδο του χρόνου, ευρεία απήχηση σε μεγάλα στρώματα των λαών της Δύσης. Οι ιδεολογίες εκείνες θα μπορούσαν να θεωρηθούν θρησκείες χωρίς θεό, αν και δεν είναι δύσκολο να διακριθεί το υποκατάστατο του Θεού σ’ αυτές. Η ιδεολογία του αστικού υλισμού έχει ως θεό το χρήμα, μέσω του οποίου υπηρετούνται τα ένστικτα. Η ιδεολογία του μαρξισμού έχει ως θεό τη φαντασίωση της ιδανικής κοινωνίας, την οποία επιχειρεί να εγκαθιδρύσει ως επίγειο παράδεισο ο «αλάθητος» κομματικός μηχανισμός!

Τα συμβάντα ερμηνεύονται με βάση την παρακμή του μεσαιωνικού φεουδαρχικού κόσμου και την κατάπτωση της θρησκευτικότητας εξ αιτίας του άθλιου συμβιβασμού των θρησκευτικών ηγητόρων στη Δύση και της προδοσίας του Ευαγγελίου. Δεν θα κατάφερναν όμως οι ιδεολογίες να συγκινήσουν τα ευρέα στρώματα των λαών, αν περιορίζονταν στη φιλοσοφική-ιδεολογική καταπολέμηση της θρησκευτικής πίστης. Η ανεδαφική θεμελίωση των λεγομένων πανανθρώπινων ιδανικών είναι η μεγάλη αδυναμία των ιδεολογιών. Την αδυναμία επιχείρησαν να άρουν με τεράστιο ψεύδος, το οποίο διέδωσαν και εξακολουθούν να διαδίδουν: «Η επιστήμη απέδειξε ότι δεν υπάρχει θεός»! Στην έξαρση του παραληρήματός του ο Νίτσε διακήρυξε ότι «ο θεός πέθανε», διατυπώνοντας τη μεγάλη αλήθεια, την οποία στάθηκαν ανήμποροι να κατανοήσουν οι χριστιανοί της Δύσης. Όντως είχε σβήσει η πίστη στις καρδιές των «χριστιανών» και ο Νίτσε έκανε απλά τη διαπίστωση. Τρεις ακόμη επιστήμονες και διανοούμενοι σχημάτισαν την μεγαλοπρεπή τετράδα των αρνητών του Θεού: Ο Δαρβίνος, αν και δεν διακήρυξε ποτέ την αθεΐα του ξεκάθαρα, ο Μαρξ και ο Φρόυντ. Όλους αυτούς οι χριστιανοί της Δύσης θεωρούν συμφορά. Η αλήθεια είναι ότι ο καθένας με τον τρόπο του επιβεβαίωσε αυτό που έγραψε ο Νίτσε. Δεν είναι αυτοί η αιτία του ξεπεσμού των χριστιανών της Δύσης. Είναι τα συμπτώματα της ασθένειας που είχε καταστεί λοιμός επί αιώνες.

Θεμελιωμένη η δυτική θεολογία στη λογική και όχι στην εμπειρία, αντέδρασε σπασμωδικά στην επέλαση τα αθεΐας με «επιστημονικό» μανδύα. Ο επιστημονικός μεσσιανισμός, με την πληθώρα των υποσχέσεων για την επίλυση, σε σύντομο χρονικό διάστημα, του συνόλου των βιοτικών προβλημάτων σαγήνευσε ευρύ στρώμα των λαών της Δύσης. Οι πολλοί ήσαν ανήμποροι, ως μη κάτοχοι της απαραίτητης γνώσης, να αντιληφθούν την μεγάλη απάτη. Και βέβαια η ευθύνη δεν είναι της επιστήμης, καθώς αυτή δεν είναι πρόσωπο. Η ευθύνη βαρύνει όλους εκείνους τους στρεβλωτές της επιστήμης, οι οποίοι την παραμόρφωσαν, για να την προσφέρουν εκλαϊκευμένη στην προκρούστια κλίνη της ιδεολογίας τους! Βέβαια στην διάδοση της αθεΐας συνέβαλε η σπασμωδική και στο άκρον έναγχος προσπάθεια των χριστιανών να αντικρούσουν τις υλιστικές ιδεολογίες χρησιμοποιώντας, με τη σειρά τους, λογικά επιχειρήματα, δηλαδή επιστημονικά. Ο αγώνας μαίνεται μέχρι τις ημέρες μας, καθώς τόσο οι υλιστές όσο και οι «χριστιανοί» επιχειρούν να επωφεληθούν από νέες επιστημονικές ανακαλύψεις.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας είχαν διασαφηνίσει πριν από αιώνες ζητήματα, τα οποία απασχόλησαν τη Δύση μόλις κατά τον 19ο αιώνα. Ένα πράγματι πιστό μέλος της Εκκλησίας δεν βιώνει με τον φόβο μήπως η επιστημονικές ανακαλύψεις ανατρέψουν την αλήθεια της πίστης του, καθώς δέχεται ότι αυτή προέρχεται από την αποκάλυψη του Χριστού και Θεού στον άνθρωπο. Συνεπώς όποιος πιστεύει στην ανάσταση του Χριστού, δεν πτοείται από την οποιαδήποτε ανέντιμη προπαγάνδα των αθέων. Βέβαια οι άθεοι έφθασαν στην κατάντια να αμφισβητήσουν ακόμη και την ιστορικότητα του προσώπου του Χριστού, ο οποίος δίχασε, και γι’ αυτό αυτοί λυσσομανούν, την ιστορία σε προ Αυτού και μετά Αυτόν εποχή!

Οι άθεοι προκαλούν τους πιστούς σε μονομαχία στην κονίστρα της επιστήμης με την ψευδαίσθηση ότι την κατέχουν ή με τη συνειδητή στρέβλωση των πορισμάτων της. Από άγνοια ή έλλειψη εντιμότητας δεν συνειδητοποιούν οι ίδιοι ή εξαπατούν τα υποψήφια θύματα με τη διακήρυξη «η επιστήμη απόδειξε ότι δεν υπάρχει Θεός»! Αλλά η αλήθεια είναι τόσο προφανής για τους απροκατάληπτους: Η επιστήμη δεν αποφαίνεται περί του Θεού, δεν είναι δηλαδή σε θέση ούτε να επιβεβαιώσει την ύπαρξή Του ούτε να την απορρίψει. Η απολυτότητα, με την οποία οι ερευνητές εκφράζονταν στο παρελθόν έχει εγκαταλειφθεί οριστικά ακόμη και θέματα του φυσικού κόσμου. Ο πολλαπλασιασμός των γνώσεών μας επ’αυτού μας οδήγησε ενώπιον τρομακτικού πλήθους προβλημάτων, τα οποία απαιτούν την λύση τους. Δεν έλαβαν τυχαία το όνομα «σχετικότητα» και «αβεβαιότητα» οι πλέον σημαντικές θεωρία και αρχή της Φυσικής κατά τον 20ο αιώνα. Δεν είναι ανεξήγητη η παραίτηση από την εργαστηριακή δημιουργία ζωής τώρα που οι γνώσεις μας έχουν πολλαπλασιαστεί τρομακτικά σε σχέση μ’ εκείνες της δεκαετίας του 1950. Και φυσικά ο κλωνισμός δεν είναι δημιουργία ζωής παρά μόνο για τους ημιμαθείς.

Καθώς ο 20ος αιώνας έδωσε τους πικρούς καρπούς της αθεΐας, ο επιστημονικός μεσσιανισμός ελάχιστα πλέον συγκινεί τους λαούς, ιδιαίτερα εκείνους, που όχι μόνο δεν επωφελήθηκαν από τις επιστημονικές ανακαλύψεις, αλλά απεναντίας είναι τα θύματα εκείνων, που τις γνώσεις αξιοποιούν προς ίδιον όφελος. Έτσι παιδιά του Τρίτου κόσμου γίνονται δια της βίας και εν ζωή δωρητές οργάνων για μεταμοσχεύσεις σε ευνοημένα από τις επιστημονικές τεχνικές παιδιά των απλήστων κατεχόντων τη γνώση. Χωρίς Θεό όλα επιτρέπονται, έγραψε ο Ντοστογιέφσκι.

Όσο και αν επιχειρούν να ερμηνεύσουν το φαινόμενο της απιστίας και αθεΐας ως κοινωνική πρόοδο με τη βοήθεια της επιστήμης και των νέων ιδεών, αυτό δεν δηλώνει παρά έσχατη παρακμή και κοινωνική κατάπτωση. Συνιστά την υπέρτατη «ύβριν», την οποία τιμωρεί η νέμεσις.

Οι άθεοι κατά τον 19ο αιώνα, καθώς είχαν να αντιπαλέψουν με το πλήθος των πιστών στο Θεό, έστω και με εσφαλμένο τρόπο πίστης, μελετούσαν και είχαν το θάρρος της γνώμης. Σήμερα, που η αθεΐα αποτελεί το κατεστημένο, η μεγάλη πλειοψηφία των αθέων κατέστησαν ημιμαθείς χωρίς να έχουν μετριάσει την αλαζονεία των πρώτων αθέων, των αυτοαποκαλουμένων αναμορφωτών της κοινωνίας.

Απόστολος Παπαδημητρίου