Το μήνυμα του Προέδρου της Κοβενταρείου Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κοζάνης μετά τη λήξη των υποθέσεων με τους ελέγχους πειθαρχικών παραπτωμάτων υπαλλήλων του εν λόγω Νομικού φορέα, θέμα που αποκάλυψε, χθες, το Kozan.gr (δείτε εδώ). Ακολουθεί η ανάρτηση του Βασίλη Παπαποστόλου: “Μια βόμβα που συγκέντρωνε ενέργεια για πολλά έτη έσκασε στα χέρια μου. Ατυχία, ίσως όμως και τύχη.

Μια νοοτροπία δημοσίου (με την κακή έννοια ) εκτυλίχθηκε μπροστά μου σε αρκετά επεισόδια. Τραγικά αλλά και κωμικά ενίοτε.
Αιφνιδιάστηκα στην αρχή. Πρέπει να το παραδεχτώ.
Στη Βιβλιοθήκη δεν υπήρξαν και δεν υπάρχουν υπάλληλοι με κακούς χαρακτήρες. Υπήρξαν και υπάρχουν υπάλληλοι με κακή νοοτροπία και λανθασμένη θεώρηση των πραγμάτων. Το μεγάλο λάθος ορισμένων είναι ότι πίστευαν και ίσως ακόμα θεωρούν πως ένας υπάλληλος έχει μόνο δικαιώματα. Οι υποχρεώσεις του περνάνε σε δεύτερη μοίρα. Αυτό βεβαίως έχει πάψει να υφίσταται στη Βιβλιοθήκη. Όλοι έχουν δικαιώματα, όλοι έχουν όμως και υποχρεώσεις. Κι αυτό πιστεύω πως σε ένα τεράστιο βαθμό έχει γίνει κατανοητό.
Δεν είμαι ούτε θα γίνω εχθρός με κανέναν. Δε θέλω όμως με το ζόρι να γίνω και φίλος με κανέναν. Θέλω απλά όλοι να κάνουμε τη δουλειά για την οποία μας χρηματοδοτεί ο φορολογούμενος δημότης.
Πρώτα είναι το Δ.Σ, μετά είναι ο πρόεδρος, κατόπιν και στην πιο δύσκολη κι επιτελική ίσως θέση είναι η Διεύθυνση την οποία στηρίζω απόλυτα και για την εργατικότητα αλλά και για την εμπειρία και τις γνώσεις της. Οι προϊστάμενες σε ρόλο κλειδί,
και η ιεραρχία συνεχίζεται Υπάρχει όμως και θα συνεχίσει να υπάρχει. Και η τήρηση αυτής είναι το πρώτο μέλημα μου.
Κάλεσα σε απολογία τέσσερις υπαλλήλους ( ορθότατα και με βάση το νόμο) ενώ μπορούσα πολύ εύκολα να πετάξω το μπαλάκι της ευθύνης αλλού. Ποτέ όμως δε φοβήθηκα να αναλάβω τις ευθύνες που μου αναλογούσαν κι ούτε τις μετέθετα σε άλλους.
Δεν επέβαλα ποινές. Γιατί ; Επειδή πολύ απλά εκτός από το νόμο που και πάλι εφάρμοσα ( αιτιολογημένα και με άρθρα ) θέλησα να δώσω την ευκαιρία να γίνουμε ομάδα. Ίσως όχι μια ομάδα που θα αγκαλιάζει ο ένας τον άλλον, αλλά μια ομάδα που όλοι θα κάνουν τη δουλειά τους. Ίσως και χωρίς φιλίες. Αλλά θα την κάνουν.
Γνωρίζω πως ίσως να στεναχώρησα κάποιον ή κάποιους. Λυπάμαι πολύ γι’ αυτό. Πραγματικά λυπάμαι. Όμως όταν σε κάποιον αναθέτουν μια τόσο σοβαρή θέση, είναι υποχρεωμένος να κλείσει τα αυτιά του και να παίρνει αποφάσεις. Σωστές οι λανθασμένες, ο χρόνος θα το δείξει.
Το ”παλιό έργο” λοιπόν κάπου εδώ τελειώνει. Δε γυρνάω με τίποτα πίσω. Όποιος μπορεί και έχει τη διάθεση ακολουθεί και βοηθάει. Ειδάλλως μπορεί να ψάξει να βρει μια άλλη ομάδα (στα πλαίσια του νόμου και των κανόνων του δημοσίου πάντα).
‘Εχω ενέργεια, έχω διάθεση, έχουμε πλάνο και είναι προφανές πως έχουμε ήδη ξεκινήσει. Έχω να κάνω με μορφωμένα, έμπειρα και ικανά άτομα. Ας το εκμεταλλευτούμε αυτό που να πάρει η ευχή.
Είμαστε στο κορυφαίο καράβι του Δήμου. Ας το εκμεταλλευτούμε κι ας δείξουμε στους φορολογούμενους πολίτες πως εδώ δεν είμαστε ”σαπουνόπερα” αλλά άνθρωποι που θέλουν να δημιουργήσουν για την πρόοδο αυτής της περιοχές.
Υ..γ: Με μεγάλη μου λύπη δήλωσα προς όλους, πως αν ”καταφέρουμε” να ανοίξουμε και πάλι το…Δικαστήριο, αυτή τη φορά οι διαδικασίες θα είναι χωρίς κανένα ελαφρυντικό για κανέναν. Το χαρτί του ”πρότερου έντιμου εργασιακού βίου” θα έχει καεί πλέον.
Υ.γ2: Υποκλίνομαι στην εργατικότητα, στη γνώση και την ηρεμία ενός ανθρώπου που χάρη στον οποίο η Βιβλιοθήκη στάθηκε όρθια το τελευταίο διάστημα. Του κυρίου Μανώλη Τράγια. Τον ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου.
Υ.γ3: Φίλε μου πρόεδρε Γιάννη Μυροφορίδη σε ευχαριστώ.
Χωρίς τη βοήθεια σου και τις συμβουλές σου θα ήμουν στο κενό. Να είσαι πάντα καλά.