Μόλις φτάσει κάνεις στον γραφικό πλακόστρωτο πεζοδρόμο της οδού Ίωνα Δραγούμη, στην Κοζάνη αναμεσά στο δάσος των συγχρόνων πολυκατοικιών ,βλέπει να υψώνεται μεγαλόπρεπο το κτίριο του Μουσείου, που θυμίζει με την επιβλητική μορφή του τα λαμπρά δείγματα της Μακεδονικής Αρχιτεκτονικής κατά τους χρόνους της τουρκοκρατίας.

Το κτίριο πέτρινο ,ψηλό φαντάζει σαν πύργος. Η εξωτερική του εικόνα δίνει την εντύπωση ενός φρουρίου, πυργοσπιτου, όπου η πατριαρχική οικογένεια αισθανόταν ασφαλισμένη από τους κινδύνους στα δίστιχα εκείνα χρόνια της σκλαβιάς.

Πολλοί ντόπιοι λαϊκοί τεχνίτες δουλέψαν με πολύ μεράκι την πέτρα, το σίδερο και το ξύλο για να υλοποιήσουν τους οραματισμούς των δημιουργών του Μουσείου, ώστε αυτό να αποτελέσει τον συνδετικό κρίκο των περασμένων με τα τωρινά και τα μελλούμενα.

Στην λιθοδομή του ο επισκέπτης βλέπει με πόσο μεράκι και γούστο ο καλλιτέχνης μάστορας –πελεκητής δούλεψε με το σφυρί, το καλέμι και το μυστρί για να δώσει ζηλευτή ομορφιά στο δημιούργημά του.

Ζουμπανιωτες (Πενταλοφιτες) ήταν οι ειδικευμένοι τεχνίτες –πελεκάνοι της πέτρας. Το θυμίζει η επιγραφή στη βρύση ,που βρίσκεται στη νότια πλευρά του κτιρίου, όπου ο επισκέπτης διαβάζει. Στα 1982-1982 την λιθοδομή έκαμαν καλφάδες ξακουστοί τεχνίτες πρώτης, Τριαντάφυλλος Ταρνανάς και Ευριπίδης Καρούτας τ όνομα πατρίδα. <Ζουμπανιωτες>.

Ο φακός του Γιώργου Αγγέλη απαθανάτισε με μοναδικό τρόπο όχι μόνο την εξωτερική όψη κατά την νύκτα του κτιρίου αλλά και τους πολύ ενδιαφέροντες εσωτερικούς χώρους.

Πολυνείκης Αγγέλης