Ζούμε σε πολύ δύσκολες εποχές, όπου οι πόροι του κράτους είναι περιορισμένοι, σε σχέση με τις τελευταίες δεκαετίες των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων.
Όλα αυτά τα χρόνια υπήρξε ιδιαίτερη μέριμνα για την δημιουργία φραγμάτων, για την διαχείριση των υδάτων της περιφέρειάς μας. Τα φράγματα είναι ιδιαίτερα έργα που κοστίζουν πολλά χρήματα αφού για την δημιουργία τους απαιτούνται μεγάλες εκσκαφές και τεράστιες μεταφορές χωμάτων.
Στην περιοχή του ΑΗΣ Αμυνταίου – Φιλώτα, στο ορυχείο που τροφοδοτούσε τον ΑΗΣ, πρόσφατα είχαμε μια τεράστια κατολίσθηση εξ’ αιτίας της οποίας το ορυχείο έκλεισε.
Από τότε ως σήμερα είχαμε και την σοκαριστική εξέλιξη, της πρόθεσης της κυβέρνησης να κλείσει όλες τις λιγνιτικές μονάδες της περιοχής ως το 2028 και κάποιες πολύ συντομότερα, στα πλαίσια της απολιγνιτοποίησης της χώρας. Η συγκεκριμένη μονάδα, εάν δεν κάνω λάθος, προβλέπεται να κλείσει πριν το 2023, αφήνοντας στην ευρύτερη περιοχή κυριολεκτικά μια αχανή έκταση, κατασκαμμένη και ουσιαστικά κατεστραμμένη καθώς και μη αποκατεστημένη περιβαλλοντικά.
Το ορυχείο πλέον είναι μια τεράστια τρύπα, χωρίς καμία προοπτική ανάπτυξης για το μέλλον και με τον κίνδυνο της αστάθειας των πρανών του, να ελλοχεύει, σε έναν ενδεχόμενο μελλοντικό σεισμό που είναι συνήθεις στην περιοχή και μπορούν να έχουν συνέπειες για τα γύρω χωριά που είναι πολύ κοντά στο ορυχείο.
Κι αν για τους Αγίους Αναργύρους δρομολογήθηκαν αποζημιώσεις, εκτιμώ ότι μελλοντικά μπορεί να υπάρξουν προβλήματα ακόμη και για την κοινότητα των Βαλτόνερων. Αλλά γι’ αυτά, μπορούν να αποφανθούν αρμοδίως οι υπεύθυνοι.
Όλα δείχνουν ότι στην περιοχή συντελέσθηκε ένα περιβαλλοντικό έγκλημα, μη αναστρέψιμο, αφού και η ΔΕΗ είναι καταχρεωμένη και αδυνατεί να προβεί σε ενέργειες αποκατάστασης του περιβάλλοντος για τις οποίες είναι υποχρεωμένη.
Κι ενώ όλα δείχνουν ότι δεν υπάρχει ελπίδα για οποιαδήποτε ενέργεια, θεωρώ ότι υπάρχει μια λύση που φαντάζει ακραία παράδοξη, όμως θα την καταθέσω κι ας κρίνουν οι αρμόδιοι εάν μπορεί να εφαρμοστεί:
από το σημείο 1 στον χάρτη Α, ξεκινάει η υπερχείλιση της λίμνης Χειμαδίτιδας και το νερό μέσω ρέματος (μπλε γραμμή) οδηγείται στην λίμνη των Πετρών κι από εκεί με αγωγό στην λίμνη Βεγορίτιδα. Παρεπιμπτόντως, η λίμνη Χειμαδίτιδα γεμίζει με νερό που έρχεται μέσω ρέματος από την λίμνη Ζάζαρη, η οποία ομολογώ πως αγνοώ εάν γεμίζει από ρέματα ή πηγές που υπάρχουν εντός της (ΣΚΑΡΙΦΗΜΑ).
Το νερό, λοιπόν που υπερχειλίζει από την Χειμαδίτιδα (σημείο 1) και πάει μέσω ρέματος στην λίμνη των Πετρών, μπορεί στο ύψος όπου πλησιάζει σε απόσταση μικρότερη των 200 μ. (κόκκινη γραμμή) το εγκαταλελλειμένο ορυχείο της ΔΕΗ, να οδηγηθεί εντός του ορυχείου και σε βάθος λίγου χρόνου στην θέση του ορυχείου (κίτρινος κύκλος) να δημιουργηθεί μία πολύ αρκετά μεγάλη λίμνη, την οποία πρόχειρα εκτιμώ ότι θα είναι έκτασης 35 τετραγωνικών χιλιομέτρων!
Εννοείται ότι πρέπει να δημιουργηθούν οι κατάλληλες διευθετήσεις στον γύρω χώρο ώστε να μην προκύψουν άλλα προβλήματα και κυρίως να υπάρξει υψομετρικός έλεγχος γύρω-γύρω της λίμνης ώστε να εξασφαλιστεί η ασφαλής κατάκλιση του χώρου με νερό.
Αφ’ ότου γεμίσει η λίμνη των ορυχείων μπορεί το νερό να οδηγηθεί ξανά στο ρέμα που πάει για την λίμνη των Πετρών ώστε να μην προκύψει σε αυτήν και την Βεγορίτιδα προβλήματα.
Η όλη ιδέα ακούγεται λίγο τρελή κι αρμόδιοι για να ελέγξουν εάν εφαρμόζεται είναι οι μηχανικοί.
Θεωρώ όμως ότι αξίζει τον κόπο να γίνει ο κατάλληλος έλεγχος αφού με ασήμαντο κόστος θα δημιουργηθεί μία νέα μεγάλη λίμνη στην περιοχή η οποία σε βάθος χρόνου θα συμβάλλει τα μέγιστα στην περιβαλλοντική αποκατάσταση της περιοχής, ενώ θα δημιουργηθεί έτσι ένας νέος ταμιευτήρας προς οποιαδήποτε χρήση. Τέλος, θεωρώ ότι έτσι θα σταθεροποιηθούν και τα πρανή του ορυχείου με το νερό που θα το κατακλίσει ώστε μελλοντικά να αποφευχθούν περαιτέρω κατολισθήσεις και ζημιές.
Εύχομαι η σκέψη να είναι εφαρμοστέα και μετά από λίγα χρόνια στο σημείο όπου σήμερα υπάρχει μια τεράστια τρύπα στην γη, να …ψαρεύουμε.
ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!
Ένας ενεργός πολίτης