Μέρες δύσκολες μέρες απομόνωσης περισυλλογής και δοκιμασίας.

Ο καθένας με τον εαυτό του!!

Είναι αυτές οι στιγμές που έχεις ανάγκη περισσότερο από ποτέ μια δυνατή ζεστή αγκαλιά.

Όχι εκείνες τις τυπικές, εκείνες τις ψεύτικα στολισμένες με τη δήθεν συμπάθεια και τα χαμογέλα που θυμίζουν θέατρο.

Εκείνες τις αληθινές που η σιωπή κάνει κρότο στην αγκαλιά του άλλου .

Δυο χέρια που ανοίγουν και αγκαλιάζουν την ψυχή σου, νιώθουν τον χτύπο της καρδιάς σου.

Η δύναμη της θα απομακρύνει όλους σου τους φόβους .

Ένα λεπτό αγκαλιάς γιατρεύει τους πόνους της ψυχής σου, σαν το φάρμακο που επουλώνει τις αμέτρητες πληγές σου.

Αυτή η αγκαλιά θα κολλήσει όλα τα σπασμένα σου κομμάτια .

Δεν χρειάζονται λόγια στην αγκαλιά, μιλά από μόνη της εκθέτει την ψυχή της και τα συναισθήματα της.

Να αγκαλιάζεις με την ψυχή σου γιατί αυτές οι αγκαλιές δίνουν ζωή και οξυγόνο.

Η αγκαλιά δεν είναι φτιαγμένη για να καλύπτει τα κενά σου αλλά για να γεμίζει την καρδιά σου, δεν δανείζεται δεν πουλιέται δεν είναι εμπορεύσιμη, η αξία της ανεκτίμητη.

Λιγότερα λόγια λιγότερες υποσχέσεις περισσότερες αγκαλιές αυτές ηρεμούν, αυτές γαληνεύουν και φωτίζουν την ψυχή μας, αυτές χρειάζονται για να είσαι ευτυχισμένος.

Αυτή την σιωπηλή αγκαλιά περιμένω να σου κάνω και εγώ όταν θα ξανά βγει ο ήλιος και πάλι.

Εσύ όμως θα ξέρεις ότι αυτή η αγκαλιά έχει όλα όσα νιώθω και δεν άκουσες ποτέ από μένα.

Γράφει η Αγνή Τσίπου

Σπουδάστρια Δημοσιογραφίας Συντακτών και Ρεπόρτερ

Του ΔΙΕΚ Κοζάνης