Το Ξενία προσωπικά μ’ έχει στοιχειώσει. Δεν ήρθαν τυχαία “Τα Στχεια”. Το είδα να κτίζεται στην εφηβεία μου, το χάρηκα στην ενήλικη ζωή μου κι εγώ κι όλη η γενιά μου. Έκανα το γλέντι του γάμου μου εκεί. Πήγα σε δεκάδες μαζώξεις που φιλοξένησε, χορούς, συνεστιάσεις, πάρτι, γάμους, αρραβώνες. Ζεστάθηκα τους χειμώνες με καφέδες κοντά στο τζάκι και δροσίστηκα τα καλοκαίρια με λεμονάδες στα τραπεζάκια έξω, με όλη την πόλη και τα γύρω βουνά πιάτο μπροστά.
Κι ύστερα παρακολούθησα την παρακμή. Κι αργότερα την απόλυτη κατάρρευση. Περνώ κάθε μέρα το πρωί από κει μπροστά τελειώνοντας την πρωινή βόλτα. Δεν μπορώ να το συνηθίσω αυτό το κουφάρι. Πονούν τα μάτια μου και η ψυχή μου.
Τα Στχεια ήρθαν και παρήλθαν. Δεν φαίνεται να έσκιαξαν κάναν από αυτούς που έπρεπε να λάβουν το μήνυμα. Ήρθε καπάκι και το lockdown κι σώθκιν του χουσμέτ΄.
Λέτε να έφτασε η ώρα να δούμε αν υπάρχει κάποια λύση?
Κι αν ναι, να βάλουμε όλοι πλάτη?