Στην χθεσινή συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Δ. Μακεδονίας, έγινε ξεκάθαρο, με τον πιο καταφανέστατο τρόπο, από τον υπηρεσιακό παράγοντα της Ενδιάμεσης Διαχειριστικής Αρχής Περιφέρειας Δ. Μακεδονίας, Ι. Παπαϊωάννου, γιατί δεν άλλαξε, προς τα κάτω, το “ταβάνι” των 40.000 ευρώ, στο πολυσυζητημένο πρόγραμμα ενίσχυσης μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων που επλήγησαν από την πανδημία του κορωνοϊού. Μια αλλαγή, που, αν συνέβαινε, κατά κοινή ομολογία, ειδικών και μη, θα επέφερε πολύ μεγαλύτερο αριθμό δικαιούχων, ασφαλώς με μικρότερα ποσά χρηματοδότησης για όλους, όμως με τη συντριπτική πλειοψηφία αυτών που αιτήθηκαν χρηματοδότηση, να είναι εντός – κι όχι εκτός – του προγράμματος και κατ’ επέκταση  δεν θα υπήρχει αυτό το αρνητικό κλίμα, με τις διαμάχες διαφορετικών επαγγελματικών κλάδων, που έχει διαμορφωθεί σήμερα. Όπως είπε, ο Ι. Παπαϊωάννου, ο φόβος – ενδοιασμός που οδήγησε στο να μη μειωθεί αυτό το ανώτατο ποσό των 40.000, ήταν δύο έγγραφες επιστολές, από δύο καθ’ ύλην αρμόδιες υπηρεσίες (Υπηρεσία Κρατικών Ενισχύσεων & την Υπηρεσία Θεσμικής Υποστήριξης του ΕΣΠΑ), από τις οποίες ζητήθηκε γνωμοδότηση. Όπως αυτολεξεί  ανέφερε (δείτε το παρακάτω χαρακτηριστικό απόσπασμα, που σας μεταφέρει η στήλη, για του λόγου το αληθές) η απάντηση και των δύο υπηρεσιών ήταν ότι: Θα μπορούσε να μειωθεί, γιατί δεν υπάρχει κάποιο τυπικό κώλυμα, παραταύτα θα υπήρχε έντονο πρόβλημα ενδεχόμενης έγερσης κάποιων επιχειρηματιών (οι οποίοι θα θεωρούσαν ότι θα θιγόταν) ή δικαστικών προσφυγών, με αποτέλεσμα να παρθεί η απόφαση από τον κ. Περιφερειάρχη, ότι αυτό το πράγμα ήταν κάτι το οποίο δε θα μπορούσε να προχωρήσει”.  Λίγο αργότερα, στη διάρκεια της συνεδρίασης, ο Ι. Παπαϊωάννου, ρωτήθηκε γιατί αυτό συνέβη σε άλλες Περιφέρειες,  με τον ίδιο να απαντά, ότι δε μπορώ να κρίνω γιατί έγινε σε άλλες περιφέρειες, νιώθω λίγο ότι θα ήμουν δικαστής αν έκρινα, αν κάποιος από τους άλλους Περιφερειάρχες έκανε λάθος ή όχι.

Απ’ όλα τα προαναφερόμενα προκύπτει, αδιαμφισβήτητα, πως η απόφαση για τη μη μείωση των 40.000 ευρώ ήταν πολιτική απόφαση και δεν υπήρχε κάποιο τυπικό κώλυμα. Η πολιτική απόφαση του Περιφερειάρχη πάρθηκε, εν τέλει, με βάση έναν ενδοιασμό, φόβο ή ενδεχόμενο προσφυγών, παράγοντες, αιτίες ή σενάρια, που σε άλλες Περιφέρειες, από συναδέλφους του Περιφερειάρχες, δε λειτούργησαν αποτρεπτικά ώστε να δράσουν διαφορετικά. Το αν έπραξε σωστά ο Περιφερειάρχης Δ. Μακεδονίας ή αν έπραξαν σωστά οι συνάδελφοι του Περιφερειάρχες θα το δείξει ο χρόνος κι όχι η στήλη, εννοώντας πως θα δούμε αν θα υπάρξουν προσφυγές στις άλλες Περιφέρειες που μπορεί να “παγώσουν” τα αντίστοιχα προγράμματά τους ή όλα θα κυλήσουν ομαλά. Αυτό πάντως που ξεκαθάρισε, απόλυτα και δε χωρά αμφισβήτηση, ήταν πως δεν υπήρχε κάποιο τυπικό κώλυμα για να γίνει η μείωση. Ωστόσο, στην πολιτική, όταν δεν υπάρχει κάτι που, νομικά και ξεκάθαρα, παρεμποδίζει μια παρέμβαση, παρά μόνο ρίσκα (εντός ή εκτός εισαγωγικών),  ειδικά όταν αυτά έχουν σκοπό να ευνοήσουν τους πολλούς, είναι θέμα απόφασης του εκάστοτε θεσμικού. Εκεί έγκειται κι η διαφορά του με τον υπηρεσιακό παράγοντα. Ο υπηρεσιακός εισηγείται και την τελική απόφαση τη λαμβάνει, με ρίσκο ή χωρίς, ανάλογα την περίπτωση, ο θεσμικός.

Η Χύτρα