Επισκεπτόμενη μια Δημόσια Υπηρεσία πέρασα έξω απο ένα γραφείο. Είδα έναν άνθρωπο σε μια χαλαρή ας πούμε στάση. Ε ειπα, χαλαρώνει. Πήγα στη δουλειά μου, εξυπηρετήθηκα με τον καλύτερο τρόπο απο τους υπαλλήλους της υπηρεσίας και επιστρέφοντας ξανακοίταξα στο συγκεκριμένο γραφείο….. Και ο άνθρωπος εξακολουθούσε να χαλαρώνει. Σταθηκα απ’ έξω και στάθηκαν κι άλλοι…. Κοίταξαν αυτοί, κοίταξα κι εγω…. Κι ο άνθρωπος εξακολουθούσε και χαλάρωνε…. Στην ίδια ακριβώς στάση…. Αισθάνομαι άσχημα, που δεν πήγα να προσφέρω στον συνάνθρωπο ένα μαξιλαράκι, ένα σκαμπό για να ακουμπήσει τα ποδαράκια του να μην κουράζονται, να σκουπίσω λίγο το σαλάκι που έτρεχε…. Ούτε εγώ, αλλά ούτε και κανείς άλλος συνάνθρωπος δεν σκεφτήκαμε να κάνουμε λίγο αέρα στον ταλαιπωρημένο και κουρασμένο συνάνθρωπο που χαλάρωνε στα γραφεία μιας Δημόσιας Υπηρεσίας!!!! Εχει χαθεί η ανθρωπιά!!!! Τέλος!!!
Το μόνο που σκέφτομαι οτι ταιριάζει σ’ αυτή την εικόνα είναι μια κοζανίτικη έκφραση : ” Ε ρε φούρκα που μας χρειάζεται” …. Αλλά δεν ξέρω πως μου ‘ρθε….