Δεν συνηθίζω να ανεβάζω τέτοιου είδους δημοσιεύσεις, αλλά προβαίνω σε αυτή τη κίνηση, διότι μετά από 18 χρόνια πρωταθλητισμού νιώθω απίστευτη απογοήτευση και στεναχώρια για τον σύλλογο που εκπροσωπούσα όλα αυτά τα χρόνια.
Η προσφορά μου και του προπονητή μου Χρήστου Γυλτίδη, σε αυτό τον τόπο, κρίθηκε ότι ήταν λίγη από τη νέα διοίκηση του συλλόγου και γι’αυτό με τον τρόπο τους αποφάσισαν να μας διώξουν.
Πλέον δεν ανήκουμε στον Α.Σ Τιτάν Σερβίων και κάποιοι αποφάσισαν να μην έχουμε ελεύθερη πρόσβαση στο γήπεδο. Με τον προπονητή μου είχαμε κλειδί για να μπαίνουμε στην αίθουσα του γυμναστηρίου, μια αίθουσα που την έχουμε εξοπλίσει με προσωπικά έξοδα, κόπο και χρόνο, αλλά η διοίκηση του συλλόγου και η δημοτική αρχή αποφάσισε πως πλέον δεν πρέπει να έχουμε πρόσβαση σε αυτή. Αντ’αυτού μας ανακοινώθηκε πως η αίθουσα θα ανοίγει από τις 17:00 έως τις 21:00 (15:00 – 20:00 τον χειμώνα) και μόνο τις καθημερινές. Ευ!
Θα ήθελα να ξεκαθαρίσω πως ο πρωταθλητισμός δεν έχει ωράρια, αργίες και πενθήμερα. Είναι μια αέναη προσπάθεια που απαιτεί κόπο και προγραμματισμό, με τις προπονήσεις να πρέπει να γίνονται ανεξαρτήτως ωραρίων, αργιών και σαββατοκύριακων.
Με την στάση της η δημοτική αρχή, ως μοναδική υπεύθυνη για τη διαχείριση του δημοτικού σταδίου (το στάδιο ανήκει στον Δήμο και όχι στον οποιοδήποτε αθλητικό σύλλογο) προσπαθεί να μου περιορίσει την δυνατότητα να προπονηθώ με τις ιδανικότερες συνθήκες, όποιες και να είναι αυτές, σε ένα γήπεδο με τα όποια προβλήματα που έχουν προκύψει με το ταρτάν τα τελευταία 3 χρόνια. Ένα ταρτάν που από την κατασκευή του εξέφρασα τις ανησυχίες μου σχετικά με την ποιότητα του, λόγω της 18χρονης εμπειρίας μου μέσα στα γήπεδα, αλλά εισέπραξα μόνο χλευασμό από τους αρμοδίους.
Με θλίβει το γεγονός πως οι αρχές του τόπου μου, έναν τόπο που τίμησα σε όλη την Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη, διαφημίζοντας τον μέσω του Α.Σ Τιτάν Σερβίων, αποφάσισαν να μου συμπεριφερθούν με τέτοιο τρόπο.
Όλα αυτά τα χρόνια λοιπόν, αποφάσιζα να παραμένω σε αυτόν τον σύλλογο, για να ακούγονται τα Σέρβια σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, παρότι είχα κάθε χρόνο προτάσεις από άλλους συλλόγους.
“Κάθε εμπόδιο σε καλό”, λέει μια παροιμία και το μόνο που μπορώ να υποσχεθώ εγώ είναι πως τα καλύτερα είναι μπροστά μας. Η στάση ορισμένων μου δίνει δύναμη να προσπαθήσω ακόμη περισσότερο.
Υ.Γ: Επειδή δέχομαι πάρα πολλά τηλέφωνα που με ρωτάτε για το τι θα γίνει με τις προπονήσεις των παιδιών, έχω να πω ότι αυτές θα ξεκινήσουν εν ευθέτω χρόνω και θα ενημερωθείτε για το πότε.