Πέρα από τις ευχές, που τέτοιες μέρες είθισται να είναι πάντα ωραίες κι ελπιδοφόρες, αξίζει να δούμε πώς πραγματικά υποδεχόμαστε, εδώ στη Δυτική Μακεδονία, το 2026. Όχι αποκλειστικά ως μια ημερολογιακή αλλαγή, αλλά ως συνέχεια μιας πορείας που ήδη μετρά αποτελέσματα.
Η περιοχή συνεχίζει να δοκιμάζεται από τη φυγή των νέων, τη συρρίκνωση του παραγωγικού ιστού και την αβεβαιότητα γύρω από τη μετάβαση στη μεταλιγνιτική εποχή. Μια μετάβαση που προχώρησε γρήγορα στα λόγια και στους τίτλους, αλλά πιο αργά στην καθημερινότητα και στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.
Σ’ αυτή την εικόνα, οι ευθύνες δεν είναι ίδιες για όλους. Κάποιοι έχουν μεγαλύτερο μερίδιο, γιατί είχαν το σχεδιασμό, τις αποφάσεις και τα εργαλεία. Άλλοι λιγότερο, γιατί κλήθηκαν να διαχειριστούν τις συνέπειες επιλογών που προηγήθηκαν, αυτό όμως δεν τους απαλλάσσει από την ευθύνη των σημερινών αποφάσεων και κυρίως των επιλογών εκείνων που μπορούν να μας βγάλουν από το αδιέξοδο. Η προσπάθεια να αποτραπεί η παγίωση μιας Δυτικής Μακεδονίας που θυμίζει ολοένα και περισσότερο περιφέρεια συνταξιούχων δεν μπορεί να περιοριστεί σε ευχές ή γενικές διακηρύξεις. Απαιτεί σχέδιο ρεαλιστικό, εφαρμόσιμο κι άμεσο, με επίκεντρο την εργασία (όχι την απασχόληση), την παραμονή των νέων και την ανασυγκρότηση της τοπικής οικονομίας.
Ας το έχουν υπόψιν τους όλοι όσοι σήμερα (1/1/2026), στο πλαίσιο των δεξιώσεων που είναι προγραμματισμένες στα Δημαρχεία και στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, θα ανταλλάξουν ευχές, χαμόγελα και υποσχέσεις. Γιατί οι ευχές τελειώνουν γρήγορα. Οι αποφάσεις ή μη αποφάσεις είναι εκείνες που μένουν και θα κρίνουν αν η εικόνα που σήμερα σατιρίζεται από τη στήλη (εμπνευσμένη από το ύφος του Αρκά), με απόλυτη αγωνία, μελλοντικά θα διαψευστεί.
Η Χύτρα
