Ποιος είναι ευτυχής; Όποιος ζει καλά (όπως και να το ερμηνεύει καθένας) ή όποιος έχει καλό τέλος; Οι αρχαίοι Έλληνες υποστήριζαν το δεύτερο («μηδένα προ του τέλους μακάριζε»), όπως προκύπτει και από τις διηγήσεις του σοφού Σόλωνα στον Κροίσο σχετικά με τα ενάρετα αδέλφια Κλέοβι και Βίτωνα, καθώς και τον Τέλλο, που σκοτώθηκε ένδοξα πολεμώντας για την Αθήνα, αλλά και από την ωδή του Πινδάρου για τον Ρόδιο ολυμπιονίκη Διαγόρα, που εξέπνευσε στους ώμους των ολυμπιονικών υιών του στην Ολυμπία. Η Εκκλησία μας προχωρά πιο πέρα, τονίζοντας (διά του ψαλμωδού), εκτός από τα «χριστιανικά τέλη», ολόκληρη τη διαδρομή του ανθρώπου: Μακάριος και ευτυχής άνθρωπος είναι αυτός που θα παραδώσει καθαρή καρδιά, ο οποίος «ουκ έλαβεν επί ματαίω την ψυχήν αυτού και ουκ ώμοσεν επί δόλω τω πλησίον αυτού».
Έτσι ήταν και ο Κωνσταντίνος Παπαθανασίου από το ιστορικό και γραφικό Σισάνι Βοΐου, στους πρόποδες του Ασκίου: Δεν έζησε μάταια, ούτε είχε κακία για τoν πλησίον του. Γεννημένος τον Οκτώβρη του 1935, εξεδήμησε εις Κύριον πλήρης ημερών την τελευταία μέρα του χρόνου, σαν να έκλεισε και ένας κύκλος ζωής μαζί με το τέλος του χρόνου. Ο Κ. Παπαθανασίου ανήκει σε μια γενιά που σχεδόν εκλείπει. Μαζί της εκλείπουν δυστυχώς και οι αξίες της. Μια γενιά που πέρασε δύσκολα, αλλά κράτησε αξιοπρέπεια με υπομονή και υπευθυνότητα, αλλά και με εργώδη αγώνα για πρόοδο. Πόλεμος, εμφύλιος, φτώχια, δίψα για μάθηση, δυσκολίες για σπουδές αδιανόητες για τους σημερινούς μαθητές. Επί σειρά ετών δίδαξε σε σχολεία στη Θεσσαλονίκη, ενώ αργότερα διετέλεσε πρόεδρος στο Σισάνι.
Εμπνεόμενος από τις ξεχασμένες σήμερα δημοκρατικές, πατριωτικές και χριστιανικές αρετές και αξίες, διοχέτευε την ενέργειά του στην εκπαίδευση ως δάσκαλος, στα κοινά του τόπου ως συνειδητοποιημένος πολίτης, στην εκκλησία ως ψάλτης, αλλά και στην οικογένειά του ως σύζυγος και πατέρας. Ευτύχησε με τη δραστήρια σύζυγό του να αποκτήσει δύο υιούς, νύφες, και πέντε εγγόνια. Ο δάσκαλος από το Σισάνι έζησε μια δύσκολη αλλά γεμάτη ζωή. Ακριβοδίκαιος, δραστήριος, με κοινωνική προσφορά και πολιτική σκέψη, δίδαξε ήθος όχι μόνον στο σχολείο αλλά και στην πράξη με τον βίο του. Αγαπούσε την οικογένεια και τα παιδιά, αλλά και τα ζωάκια που εξέτρεφε στο Σισάνι, ενώ έτρεφε βαθιά αγάπη για τον τόπο.
Οι μοίρες των ανθρώπων συνιστούν την κοινωνία μας, αλλά και τον δρόμο που αυτή ακολουθεί. Τα φωτεινά ανθρώπινα παραδείγματα, όπως του δασκάλου από το Σισάνι, λιγοστεύουν. Το παράδειγμά τους όμως μένει, όχι ως ανάμνηση, αλλά ως ζωντανή θερμή μνήμη. Εντέλει, «είμαστε οι άλλοι». Απλώς επιλέγουμε ποιοι «άλλοι» θα έχουν την πρώτη επιρροή στην ψυχή μας. Και ο ευπατρίδης δάσκαλος Κωνσταντίνος θα έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας, μαζί με άλλους αγαπημένους. Και όταν αγαπάς και έχεις κάποιον στην καρδιά σου, αυτός δεν θα πεθάνει ποτέ. Καλό ταξίδι και καλό παράδεισο δάσκαλε.
