Στην τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Αμυνταίου, ο Δήμαρχος επιχείρησε να εμφανίσει ως «οριστική δικαίωση» τις αποφάσεις του Συντονιστή της Αποκεντρωμένης Διοίκησης και της Επιτροπής του άρθρου 152 του ν.3463/2006, σχετικά με τη δαπάνη των χρημάτων από την απαλλοτρίωση των Αναργύρων.
Ναι, εκδόθηκαν αποφάσεις του Συντονιστή της Αποκεντρωμένης Διοίκησης και της Επιτροπής του άρθρου 152. Όμως ας ειπωθεί όλη η αλήθεια!
Η ίδια η Επιτροπή του άρθρου 152 έκρινε ότι ο Γενικός Γραμματέας εσφαλμένα υπεισήλθε στην ουσία της υπόθεσης και μάλιστα, αποδέχθηκε τον τέταρτο λόγο της προσφυγής του Δήμου Εορδαίας. Το πιο κρίσιμο είναι ότι δήλωσε ότι δεν έχει αρμοδιότητα να κρίνει το ζήτημα και ουσιαστικά παραπέμπει την υπόθεση στα αρμόδια τακτικά Δικαστήρια.
Αυτό σημαίνει ένα πράγμα, το θέμα είναι σοβαρό, ανοιχτό και κατεξοχήν δικαστικό. Με απλά ελληνικά δεν κρίθηκε τίποτα. Απλώς μετατέθηκε η κρίση εκεί όπου πραγματικά ανήκει.
Αντί η Δημοτική Αρχή να αντιμετωπίσει αυτή την πραγματικότητα με τη δέουσα σοβαρότητα, επέλεξε να πανηγυρίσει και να συνεχίσει να ξοδεύει άμεσα τα χρήματα, χωρίς δικαστική κρίση και χωρίς γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους. Δηλαδή, χωρίς πραγματική νομική θωράκιση.
Αυτό δεν λέγεται τόλμη. Λέγεται ρίσκο με δημοτικό χρήμα. Σε περίπτωση αρνητικής δικαστικής εξέλιξης, ο Δήμος Αμυνταίου δεν θα κληθεί απλώς να επιστρέψει τα χρήματα. Θα κληθεί να πληρώσει τόκους, δικαστικά έξοδα και το κόστος μιας επιλογής που έγινε βιαστικά και χωρίς ασφάλεια.
Και ας μην επιχειρείται η αντιστροφή της πραγματικότητας. Όσοι ζητούσαμε να προηγηθεί νομική θωράκιση δεν ήμασταν απέναντι στα έργα. Ήμασταν απέναντι στην προχειρότητα και στην πολιτική λογική του «προχωράμε και βλέπουμε».
Αυτό δεν είναι πολιτικό θάρρος. Είναι διαχειριστικός τυχοδιωκτισμός. Και ενώ κάποιοι σήμερα πανηγυρίζουν, αν υπάρξει αρνητική δικαστική εξέλιξη, τον λογαριασμό δεν θα τον πληρώσουν αυτοί , θα τον πληρώσει ο Δήμος Αμυνταίου.
Το αποκορύφωμα, ωστόσο, της θεσμικής παρακμής δεν βρίσκεται μόνο στη στάση της διοίκησης, αλλά και στη στάση εκείνων που όφειλαν –έστω κατ’ ελάχιστον– να λειτουργούν ως αντίβαρο.
Η επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης, της παράταξης στην οποία ανήκω, έσπευσε κι εκείνη να πανηγυρίσει από κοινού με τον Δήμαρχο, δηλώνοντας «δικαιωμένη» που ψήφισε τις δαπάνες από τα χρήματα της απαλλοτρίωσης.
Όταν όμως η ίδια η Επιτροπή του άρθρου 152 αποδέχεται ότι ο Γενικός Γραμματέας υπεισήλθε παρανόμως στην ουσία, κηρύσσει εαυτήν αναρμόδια και παραπέμπει το ουσιαστικά το ζήτημα στα τακτικά Δικαστήρια, κάθε λόγος περί «δικαίωσης» δεν αποτελεί πολιτική εκτίμηση, αλλά κατασκευή εντυπώσεων.
Η αντιπολίτευση δεν υπάρχει για να επικυρώνει εκ των υστέρων τις επιλογές της διοίκησης, ούτε για να πανηγυρίζει πάνω σε νομικά κενά και εκκρεμότητες. Υπάρχει για να προειδοποιεί, να επιμένει στη θεσμική θωράκιση και να αποτρέπει ζημίες εις βάρος του Δήμου. Όταν, αντί γι’ αυτό, επιλέγει τη σύμπλευση, την εξομοίωση και τον κοινό πανηγυρισμό πριν κριθεί οριστικά το ζήτημα από τη Δικαιοσύνη, τότε δεν μιλάμε απλώς για λανθασμένη πολιτική στάση.
Μιλάμε για αυτοκατάργηση του ρόλου της αντιπολίτευσης. Αυτό, σε μια υπόθεση που ενδέχεται να κοστίσει στον Δήμο τεράστια ποσά, δεν είναι απλώς πολιτικά ατυχές. Είναι θεσμικά επικίνδυνο.
Αν υπάρξει αρνητική δικαστική εξέλιξη, δεν θα εκτεθούν όσοι ζήτησαν γνωμοδότηση του ΝΣΚ. Θα εκτεθούν όσοι επέλεξαν να μην την ζητήσουν. Ας αφήσουμε τα νομικά. Ακόμη κι αν η υπόθεση κριθεί τελικά υπέρ του Δήμου Αμυνταίου, ο Δήμαρχος δεν πρόκειται να δικαιωθεί πολιτικά και ηθικά. Διότι, όπως έχουν δημόσια δηλώσει ο Πρόεδρος και οι κάτοικοι των Αναργύρων, άλλα τους έλεγε προεκλογικά και άλλα πράττει σήμερα.
Και αυτό δεν το λένε οι πολιτικοί του αντίπαλοι, το λένε οι ίδιοι οι άνθρωποι που επικαλείται και τον στήριξαν.
Γι’ αυτό και δεν δικαιούται ουδείς εκ των δύο άνω «δικαιωθέντων» να κουνά το δάκτυλο ούτε σε εμένα ούτε σε όσους, με συνέπεια και σοβαρότητα, ζητούσαμε το αυτονόητο, να προστατευθεί πρώτα ο Δήμος και μετά να δαπανηθούν τα χρήματα.
Δεν ήμασταν εμείς εκείνοι που προεκλογικά μοίραζαν υποσχέσεις χωρίς νομικό και θεσμικό αντίκρισμα. Δεν ήμασταν εμείς που πουλήσαμε ελπίδες χωρίς εγγυήσεις.
Όποια κι αν είναι η τελική έκβαση, ένα είναι βέβαιο, στους Αναργυριώτες πουλήθηκε παραμύθι. Και το παραμύθι, αργά ή γρήγορα, τελειώνει.
Η σοβαρή διοίκηση δεν μετριέται με δελτία τύπου και πρόχειρες “νίκες”.
Μετριέται με θεσμική σύνεση, πρόβλεψη κινδύνων και ειλικρίνεια απέναντι στους πολίτες.
Καλή χρονιά να έχουμε!!
Με τιμή
Γιώργος Τσιρώνης
Αντιπρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Αμυνταίου
Τα χρήματα απ’ τις υποδομές των Αναργύρων πρέπει να πάνε στις υποδομές των Αναργύρων. Αυτό επιτάσσει η στοιχειώδης εντιμότητα, την οποία ΔΕΝ έδειξε ο δήμαρχος Αμυνταίου. Ας έβρισκε τρόπο να δώσει τα χρήματα.
Δεν υπάρχει εντιμότητα αλλά νομιμότητα. Και φαίνεται πως ο Δήμος Αμυνταίου την ακολουθεί ωε τώρα σύμφωνα με τις αποφάσεις