Αυτό που καταγράφηκε δεν είναι αστείο.
Δεν είναι «εκτόνωση».
Δεν είναι πράξη αντίδρασης.
Είναι βανδαλισμός.
Και είναι ντροπή.
Ντροπή για όσους θεώρησαν σωστό να ξεσπάσουν πάνω σε ένα σχολείο — έναν χώρο που, ακόμη κι αν δεν λειτουργεί πια, κουβαλά μνήμη, μόχθο και παιδεία. Όποιος καταστρέφει ένα σχολείο, δεν τα βάζει με το σύστημα. Τα βάζει με την ίδια την έννοια του σεβασμού. Με την κοινότητα. Με το μέλλον.
Όμως η αλήθεια δεν σταματά εκεί.
Το Δημοτικό Σχολείο Καισαρειάς έχει κλείσει εδώ και χρόνια.
Αφέθηκε στην εγκατάλειψη.
Χωρίς σχέδιο. Χωρίς φροντίδα. Χωρίς ευθύνη.
Και αυτό δεν ήταν τυχαίο.
Ήταν αποτέλεσμα αποφάσεων.
Αποφάσεων που είχαν και έχουν πολιτικό κόστος.
Κόστος για την τοπική κοινωνία που έχασε ένα ζωντανό κύτταρο.
Κόστος για τα παιδιά που απομακρύνθηκαν από τον φυσικό τους χώρο.
Κόστος για ένα χωριό που είδε ένα σχολείο να μετατρέπεται από χώρο μάθησης σε κουφάρι.
Ο βανδαλισμός είναι καταδικαστέος — απολύτως.
Αλλά η διαχρονική αδιαφορία άνοιξε τον δρόμο.
Όταν αφήνεις ένα σχολείο να ρημάζει, στέλνεις μήνυμα εγκατάλειψης.
Και κάποιοι, με πλήρη έλλειψη παιδείας και ορίων, το παίρνουν ως άδεια καταστροφής.
Οι τοίχοι μπορεί να ξαναβαφτούν.
Η ζημιά όμως στη νοοτροπία είναι βαθύτερη.
Γιατί εδώ δεν έχουμε μόνο φθορά υλικών.
Έχουμε φθορά αξιών.
Ντροπή σε όσους βανδάλισαν.
Ντροπή όμως και σε όσους, με πράξεις ή με σιωπή, άφησαν ένα σχολείο να πεθάνει αργά.
Γιατί όταν κλείνεις ένα σχολείο και το εγκαταλείπεις, δεν κλείνεις απλώς ένα κτίριο.
Ανοίγεις τον δρόμο στην παρακμή.
Οι βανδαλισμοί αυτοί προήλθαν κατά πάσα πιθανότητα από κατοίκους του χωριού…Αυτό δείχνει την παιδεία και την παιδεία που πήραν από τις οικογένειες τους…
Το χειρότερο από όλα είναι ότι σε περιπτώσεις βανδαλισμών σχολείων, σχεδόν πάντα οι δράστες είναι πρώην μαθητές των σχολείων αυτών. Αν ρωτήσουμε έναν ψυχολόγο τι δείχνει αυτό, θα τρομάξουμε όλοι.