Χρήστος Ελευθερίου: «Στον Δήμο Σερβίων αποδείξαμε ότι υπάρχει άλλος δρόμος. Όταν δίνονται εργαλεία, οι τοπικές κοινωνίες δεν ζητούν χάρη παράγουν αποτέλεσμα. Δεν διαχειριστήκαμε απλώς τη δυσκολία. Πήραμε θέση»

Δεν είμαστε εδώ για να καταγράφουμε τη φθορά. Όποιος περιορίζεται σε αυτό, απλώς διαχειρίζεται την παρακμή. Εμείς είμαστε εδώ για να κρατάμε τη φλόγα ζωντανή με σχέδιο, ευθύνη και πολιτική βούληση. Ο Δήμος Σερβίων δεν είναι μια κουκκίδα στον χάρτη. Είναι σύστημα ζωής. Είναι άνθρωποι που επιμένουν να ζουν, να παράγουν και να μεγαλώνουν παιδιά σε έναν τόπο που για δεκαετίες αντιμετωπίστηκε από το κέντρο ως στατιστικό υπόλοιπο. Αυτή η επιλογή είχε συνέπειες: πληθυσμιακή συρρίκνωση, υποδομές δεύτερης κατηγορίας, μια μόνιμη αίσθηση ότι «δεν αξίζει». Ας είμαστε ειλικρινείς. Η εγκατάλειψη της περιφέρειας δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Είναι πολιτική απόφαση. Και κάθε φορά που βαφτίζεται «αναπόφευκτη», απλώς κρύβει την απουσία σχεδίου και ευθύνης.

Ακούγεται συχνά ότι ο ρόλος του Δημάρχου είναι να είναι καλός διαχειριστής. Αυτή η αντίληψη βολεύει όσους δεν θέλουν ισχυρή αυτοδιοίκηση. Γιατί ένας Δήμαρχος χωρίς όραμα είναι ακίνδυνος. Η διοίκηση χωρίς πολιτική βούληση γίνεται λογιστική. Κι έτσι τίποτα δεν αλλάζει. Η πραγματικότητα είναι απλή: αν οι αποφάσεις παίρνονται μακριά από τους ανθρώπους που ζουν το πρόβλημα, οι λύσεις θα είναι πάντα ανεπαρκείς. Το σημερινό μοντέλο αυτοδιοίκησης είναι βαρύ, γραφειοκρατικό και βαθιά συγκεντρωτικό. Δεν αποτυγχάνει τυχαία. Έχει σχεδιαστεί για να ελέγχει, όχι για να απελευθερώνει δυνάμεις.

Στον Δήμο Σερβίων αποδείξαμε ότι υπάρχει άλλος δρόμος. Όταν δίνονται εργαλεία, οι τοπικές κοινωνίες δεν ζητούν χάρη παράγουν αποτέλεσμα. Δεν διαχειριστήκαμε απλώς τη δυσκολία. Πήραμε θέση. Στηρίξαμε έμπρακτα τις γεννήσεις και τα νέα ζευγάρια. Επενδύσαμε σε παιδικούς σταθμούς, πολιτισμό, υποδομές υγείας, ακόμη κι εκεί που «δεν ήταν αρμοδιότητα». Γιατί η αξιοπρέπεια δεν μπαίνει σε υπουργικές σφραγίδες.

Στα χωριά βόρεια της λίμνης άνοιξε παιδικός σταθμός την ώρα που αλλού έκλειναν τα πάντα. Αυτό δεν είναι συγκυρία. Είναι σύγκρουση με τη λογική της συρρίκνωσης. Είναι απόφαση να πεις ότι κάποια χωριά δεν θα μπουν σε λίστα «αναπόφευκτων απωλειών».

Το ίδιο ισχύει και για τον πρωτογενή τομέα. Οι παραγωγοί δεν χρειάζονται λόγια συμπάθειας. Χρειάζονται δρόμους, νερό, φως και λειτουργικές υποδομές. Και όλα αυτά μπορούν να γίνουν χωρίς να μετατρέπεται ο δημότης σε φορολογικό στόχο, όταν η διοίκηση έχει σχέδιο και είναι παρούσα στο πεδίο.

Ας το πούμε καθαρά: η τοπική αυτοδιοίκηση μπορεί να δημιουργήσει νησίδες ελπίδας, αλλά δεν μπορεί μόνη της να ανατρέψει μια πολιτική δεκαετιών. Η ερήμωση δεν θα σταματήσει με προγράμματα βιτρίνας. Θα σταματήσει μόνο αν η Πολιτεία τολμήσει πραγματική αποκέντρωση: αρμοδιότητες, πόρους και εμπιστοσύνη στους τόπους.

Η περιφέρεια δεν ζητά λύπηση. Ζητά εργαλεία να μπορεί να αποφασίζει για το μέλλον της.

Ο τόπος μας δεν είναι οι αριθμοί του. Είναι η Βυζαντινή και Μαρτυρική Ιστορία του,είναι οι άνθρωποί του, οι μνήμες μας και ένα μέλλον που δεν χαρίζεται. Διεκδικείται. Αυτή τη διεκδίκηση δεν σκοπεύουμε να την κάνουμε χαμηλόφωνα.