Το «παρών» έδωσαν ο κ. Χάρης Γκοβεδάρος, Περιφερειακός Σύμβουλος, ο κ. Ζήσης Στημονιάρης, Αντιδήμαρχος Εποπτείας των Δ.Ε. Αιανής και Ελίμειας, καθώς και η κ. Κυριακή Χατζημανώλη – Φουρκιώτη, Αντιδήμαρχος Τουρισμού, Διεύθυνσης Πολεοδομίας και Κέντρων Εξυπηρέτησης Πολιτών (Κ.Ε.Π.). Στη συνάντηση συμμετείχαν επίσης ο Ιερέας της Κοινότητας Χρωμίου, ο Πρόεδρος της Κοινότητας Χρωμίου, μέλη του Συνδέσμου Γραμμάτων και Τεχνών και κάτοικοι του Χρωμίου.
Όπως συμβαίνει κάθε χρόνο, έτσι και φέτος η συνάντηση αυτή αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την πορεία του Μουσείου και την ανάγκη να διαμορφωθεί μια ξεκάθαρη, ρεαλιστική και εφαρμόσιμη προοπτική. Οι συγκυρίες πλέον δείχνουν τον δρόμο ώστε το Μουσείο να περάσει σε νέα τροχιά: με βασική προϋπόθεση τη νομική τακτοποίηση του ιδιοκτησιακού ζητήματος και, στη συνέχεια, με ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ανάδειξης και λειτουργικής αξιοποίησης.
Το Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα στον Μπούρινο αποτελεί ένα ξεχωριστό «στολίδι» για την περιοχή, με ιδιαίτερο ιστορικό και συμβολικό βάρος. Πρόκειται για έναν χώρο που μπορεί να ενταχθεί ουσιαστικά στο τουριστικό μοντέλο του τόπου μας, να ενισχύσει την τοπική επισκεψιμότητα και να λειτουργήσει ως πόλος ιστορικής μνήμης και πολιτισμού.
Ιδιαίτερη μνεία αξίζει να γίνει στο έργο του αείμνηστου Δασκάλου Κωνσταντίνου Σιαμπανόπουλου (1923–2005), μιας προσωπικότητας με βαθιά και πολυεπίπεδη προσφορά στην Αιανή και στην ευρύτερη περιοχή της Κοζάνης. Υπηρέτησε επί χρόνια την εκπαίδευση, στήριξε έμπρακτα πρωτοβουλίες για την πρόοδο του τόπου (μεταξύ άλλων δράσεις περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης και καλλιέργειας τοπικής συνείδησης) και συνέδεσε το όνομά του με σημαντικά έργα πολιτισμού. Συμμετείχε επί δεκαετίες στον Σύνδεσμο Γραμμάτων και Τεχνών Ν. Κοζάνης, ενώ για μεγάλο διάστημα διετέλεσε Πρόεδρος, συμβάλλοντας καθοριστικά στη δημιουργία δύο εμβληματικών δομών: του Ιστορικού-Λαογραφικού και Φυσικής Ιστορίας Μουσείου Κοζάνης και του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα στον Μπούρινο, με στόχο τη δημιουργία ιστορικής συνείδησης και τη λειτουργία του χώρου ως σημείο γνώσης και εκπαίδευσης για τις νεότερες γενιές. Ακριβώς γι’ αυτό, είναι κρίμα το έργο αυτού του ανθρώπου και η παρακαταθήκη που άφησε να μαραζώνει κάθε χρόνο. Η περιοχή δεν έχει την πολυτέλεια να αφήνει έναν τέτοιο χώρο ιστορίας και μνήμης στη στασιμότητα, αντίθετα οφείλει να τον προστατεύσει θεσμικά, να τον οργανώσει λειτουργικά και να τον αναδείξει με τρόπο αντάξιο της σημασίας του.
Εκ μέρους των παρευρισκομένων
Σιαμπανόπουλος Γεώργιος
Όταν οι συναντήσεις γίνονται σε καφετέριες με μπύρες και φαγητό καμία προοπτική δεν υπάρχει για τίποτα. Το μουσείο δυστυχώς αφέθηκε στην τύχη του χρόνια και δεν έχει καμία ελπίδα με τις παρούσες συνθήκες και τους ανθρώπους του δήμου. Ούτε με τους προηγούμενους είχε οι οποίοι ήταν σαφέστατα χειρότεροι. Η δε αντιδήμαρχος τουρισμού είχε δηλώσει ότι θα κάνει το συγκεκριμένο μουσείο διεθνή προορισμό! Από αυτό καταλαβαίνεις με πόση σοβαρότητα βλέπουν τα πράγματα. Πετάμε μια βλακεία και ότι γίνει.
Ενθουσιάστηκε και είπε μια κουβέντα παραπάνω.
Για να μπορείς να κρίνεις αν ειπε μια κουβέντα παραπάνω στη χαρά της θα πρέπει να διαβάσεις το άρθρο. Το διαβάσετε? Μάλλον όχι.
Σας υπενθυμίζω λοιπόν κάποιες γραμμές από την αρχή: “συγκυρίες πλέον δείχνουν τον δρόμο ώστε το Μουσείο να περάσει σε νέα τροχιά: με βασική προϋπόθεση τη νομική τακτοποίηση του ιδιοκτησιακού ζητήματος και, στη συνέχεια, με ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ανάδειξης και λειτουργικής αξιοποίησης.”
Αυτό για τη νομική τακτοποίηση του ιδιοκτησιακου ζητήματος, μάλλον πέρασε κ δεν ακούμπησε τη στενη σας αντίληψη.
Δε πειράζει. Κ εσείς κάτι πρέπει να γράψετε.
ποιος διοργάνωσε τη συνάντηση? σε ποιούς στάλθηκαν προσκλήσεις? για να μπορούμε να κρίνουνε τελικά ποιοι έδωσαν το παρών
Τ’ χρον’ ξανά!
Επειδή το πρόβλημα αυτό είναι χρόνιο, με αποτέλεσμα να μην αξιοποιείτε αναλόγως το μουσείο Μακεδονικού Αγώνα, θα κάνω μία απλή ερώτηση: Γιατί δεν το παίρνει το κράτος υπό την εποπτεία του μέσω του Υπουργείου Πολιτισμού, να κάνει όλες τις απαραίτητες νομιμοποιήσεις και να δοθεί παραχώρηση ξανά στο Μουσείο (όπου και ανήκει). Οι βουλευτές – βολευτές μας τι κάνουν; Γιατί δεν πιέζουν σε μία τέτοια κατεύθυνση;
Άγνοια τού θέματος καί όψιμο ενδιαφέρον χωρίς αποτέλεσμα!!……..
Το Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα στον Μπούρινο δεν ανήκει ούτε στον Σύνδεσμο Γραμμάτων και Τεχνών ούτε σε οποιονδήποτε άλλο φορέα. Η σημερινή διοίκηση, με την πολυετή απραξία της, κατάφερε να οδηγήσει τόσο αυτό το Μουσείο όσο και το άλλο στη σημερινή κατάσταση.
Όλα αυτά τα χρόνια έγιναν πολλές προσπάθειες και κινήσεις, όμως χάθηκαν πολύτιμες ευκαιρίες ώστε οι χώροι αυτοί να αποκτήσουν ξανά ζωή και ουσιαστική λειτουργία. Δυστυχώς, αυτό που ακούγαμε διαρκώς ήταν μεγάλα «θα», χωρίς αντίκρισμα. Από τις υποτιθέμενες επισκέψεις στο Υπουργείο, δεν προέκυψε κανένα απτό αποτέλεσμα.
Ακούγαμε συνεχώς ότι ο κ. Πολυνίκης βρισκόταν στην Αθήνα για να “λύσει το ζήτημα”, όμως στην πράξη δεν προχώρησε τίποτα. Παράλληλα, δεν δεχόταν καμία ουσιαστική βοήθεια ή συνεργασία, ενώ το ενδιαφέρον του έμοιαζε να επικεντρώνεται κυρίως στη διατήρηση της θέσης του στον Σύνδεσμο. Εν τέλει, οι διαδικασίες και οι αρχαιρεσίες αντιμετωπίζονταν περισσότερο ως μέσο παραμονής στη διοίκηση, παρά ως ευκαιρία για να προχωρήσει ουσιαστικά το έργο που ο τόπος έχει ανάγκη.
Ως Χρωμιώτες, παίρνουμε την πρωτοβουλία να το σώσουμε. Όποιος θέλει και μπορεί να βοηθήσει, είναι ευπρόσδεκτος.
Θα πληρώνετε τον εμφια και τα έξοδά του;
κ. Ανώνυμε,
τον εμφια δεν θα τον πληρώνουμε σίγουρα. Για όλα τα υπόλοιπα νομίζω πως δεν σας ενδιαφέρει πραγματικά να μάθετε.