Χθες στη Σιάτιστα, ,δεν έσπασα απλώς το ισχίο μου.
Έσπασε και η πίστη μου στον άνθρωπο.
Γλίστρησα σε πεζοδρόμιο με επικίνδυνα, ολισθηρά πλακάκια. Έπεσα. Πόνεσα. Δεν μπορούσα να σηκωθώ. Η αδερφή μου προσπαθούσε απελπισμένα να με βοηθήσει και δεν τα κατάφερνε.
Περνούσαν αυτοκίνητα. Πολλά.
Μας έβλεπαν.
Κανείς δεν σταμάτησε. Κανείς.
Ούτε για ένα λεπτό.
Ούτε για μια ερώτηση.
Ούτε για λίγη ανθρωπιά.
Μόνο μετά από ώρα σταμάτησαν δύο παιδιά. Δύο άγνωστοι άνθρωποι που έκαναν το αυτονόητο: βοήθησαν και κάλεσαν ασθενοφόρο. Τους ευχαριστώ από καρδιάς.
Το αποτέλεσμα; Κάταγμα ισχίου. Χειρουργείο.
Είναι απαράδεκτο το 2026 να υπάρχουν πεζοδρόμια-παγίδες στον Δήμο Βοΐου.
Είναι ντροπή να προσπερνάμε έναν άνθρωπο πεσμένο στον δρόμο.
Είναι εγκληματική αδιαφορία.
Το γράφω δημόσια γιατί η σιωπή σκοτώνει.
Σήμερα ήμουν εγώ.
Αύριο μπορεί να είναι κάποιος άλλος.
Πραγματικά λυπάμαι….
Μ.Κ.
Περαστικά πρώτα από όλα σύντομα να γίνετε καλά όσο για το ότι δεν σταματούσε κανένας θέλω να πω ότι αυτό λέμε όλοι μας δεν σταμάτησε ένας άνθρωπος καλός να βοηθήσει όταν παθαίνουμε οτιδήποτε στον δρομο δυστυχώς σταματήσαμε σαν κοινωνία να είμαστε άνθρωποι να βοηθάμε και ψάχνουμε τον ένα τον εκκεντρικό τον διαφορετικό στους 100 για να μας βοηθήσει ενώ οι 99 είμαστε διαφορετικοί υποτίθεται έχουμε μυαλό να μην μπλέξουμε η ότι μπορεί να σκέφτονται σε άλλες στιγμές αυτόν τον ένα θα τον χαρσκτηριζαμε και τρελό αντί να είμαστε οι περισσότεροι σαν αυτόν εκεί έχουμε καταντήσει σαν κοινωνία
Κυρία μου στο Βόιο δεν ασχολούνται με μικρά πράγματα, είναι γεννημένοι μόνο για μεγάλα.
Ένα από αυτά όπως θα μάθατε είναι και οι φυλακές. Όχι ότι τις διεκδίκησαν, τους τις έδωσαν γιατί πουθενά δεν τις ήθελαν και αυτοί τις αποδεχτήκαν. Τις είδαν ως τη μεγάλη ευκαιρία, τις πήραν και πανηγυρίζουν. Και εσείς μας λέτε τώρα για τα πεζοδρόμια.
Παρεμπιπτόντως σήμερα διαβάζω στον τύπο: “Έγκλημα στον Κορυδαλλό – σκότωσαν βαρυποινίτη”. Αυτό είναι το σωφρονιστικό μας σύστημα, αυτοί είναι και οι διοικούντες μας. Σας σας εύχομαι καλή ανάρρωση.
Σου εύχομαι περαστικά και γρήγορη ανάρρωση.Αυτη σου η εμπειρία ήταν τραυματική όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά, σ’ αυτή την κοινωνία που ζούμε δυστυχώς μην περιμένεις να σε συμπονεσει κανείς, και δεν ζεις σε κάποια μεγαλούπολη.Παντος αν κινηθείς για ηθική και υλική αποζημίωση από τον δήμο καλή τύχη και μην ελπίζεις σε τίποτα είναι υπεύθυνοι μόνο στα του φαίνεστε .
Καλά οι μελέτες δεν ελέγχονται από τις υπηρεσίες του δήμου για το τι πλακάκια θα βάλουν; Μάθαμε ότι έχει 367 υπαλλήλους δεν υπάρχει ένας για να ελέγχει τις μελέτες; Αν χρειασθεί να αντικατασταθούν τα πλακάκια ποιος θα πληρώσει το λάθος; Οι δημότες, ο Έλληνας φορολογούμενος, ή αυτοί που διοικούν το δήμο; Φυσικά μόνον οι τελευταίοι δεν θα το πληρώσουν. Να ένα ακόμα παράδειγμα για το πόσο χάλια είναι οι υπηρεσίες του δήμου μας και κανενός το αυτί δεν ιδρώνει. Αίσχος! Ο κόσμος είναι εκτεθειμένος και από εκεί που δεν το περιμένει.
Ο Δήμος δεν υπάρχει, δεν λειτουργεί τίποτα, μόνο για τα πανηγύρια είμαστε. Η λύση είναι μία να γυρίσουμε στους προηγούμενους Καποδιστριακούς δήμους. Ο σημερινός ούτε για τη Σιάτιστα δεν κάνει. Λάθος επιλογές, λάθος εκτέλεση των έργων, ανύπαρκτη η προώθηση της οικονομικής ανάπτυξης της περιοχής που είναι το ποιο σημαντικό για να γίνει γιατί θα μείνουμε τρεις κι κούκος. Πριν κάτι γινόταν, οι δήμοι κάτι έκαναν, υπήρχε ενδιαφέρον από τους δημοτικούς και από τους κατοίκους, σήμερα όλα βρίσκονται στον αυτόματο.