Χθες στη Σιάτιστα, ,δεν έσπασα απλώς το ισχίο μου.
Έσπασε και η πίστη μου στον άνθρωπο.
Γλίστρησα σε πεζοδρόμιο με επικίνδυνα, ολισθηρά πλακάκια. Έπεσα. Πόνεσα. Δεν μπορούσα να σηκωθώ. Η αδερφή μου προσπαθούσε απελπισμένα να με βοηθήσει και δεν τα κατάφερνε.
Περνούσαν αυτοκίνητα. Πολλά.
Μας έβλεπαν.
Κανείς δεν σταμάτησε. Κανείς.
Ούτε για ένα λεπτό.
Ούτε για μια ερώτηση.
Ούτε για λίγη ανθρωπιά.
Μόνο μετά από ώρα σταμάτησαν δύο παιδιά. Δύο άγνωστοι άνθρωποι που έκαναν το αυτονόητο: βοήθησαν και κάλεσαν ασθενοφόρο. Τους ευχαριστώ από καρδιάς.
Το αποτέλεσμα; Κάταγμα ισχίου. Χειρουργείο.
Είναι απαράδεκτο το 2026 να υπάρχουν πεζοδρόμια-παγίδες στον Δήμο Βοΐου.
Είναι ντροπή να προσπερνάμε έναν άνθρωπο πεσμένο στον δρόμο.
Είναι εγκληματική αδιαφορία.
Το γράφω δημόσια γιατί η σιωπή σκοτώνει.
Σήμερα ήμουν εγώ.
Αύριο μπορεί να είναι κάποιος άλλος.
Πραγματικά λυπάμαι….
Μ.Κ.
