Σε μια πόλη όπου ο χώρος, ο χρόνος και η έκφραση μοιάζουν συχνά δεδομένα μόνο στα χαρτιά, η τέχνη εξακολουθεί να ψάχνει ρωγμές για να αναπνεύσει. Οι έφηβοι και οι έφηβες δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν τόπο. Έναν τόπο για να πουν αυτά που βλέπουν, αυτά που τους βαραίνουν, αυτά που δεν χωρούν στις έτοιμες αφηγήσεις της πόλης.
Και όταν αυτός ο τόπος τελικά ανοίγει, το ερώτημα δεν είναι τι θα ειπωθεί, αλλά γιατί χρειάστηκε να ανοιχτεί από αλλού.
Ο Κύκλος Χαμένων Καλλιτεχνών γεννιέται εκεί όπου η δημιουργία βρίσκει χώρο, εκεί όπου ο διάλογος δεν φοβάται την ανησυχία, εκεί όπου η τέχνη δεν αντιμετωπίζεται ως διακόσμηση, αλλά ως ανάγκη.
Ίσως τελικά η πόλη να αλλάζει όχι όταν όλοι μιλούν για συμμετοχή, αλλά όταν κάποιοι την κάνουν πράξη.
Φέρε φωνές και σιωπές!
Εάν είσαι έφηβος και έφηβη, έλα στον κύκλο!
