Χθες είχα την ευκαιρία να συμμετέχω, μαζί με στελέχη του προγράμματος «Βοήθεια στο Σπίτι», σε ένα απαιτητικό οχτάωρο δίπλα σε συμπολίτες μας που έχουν ουσιαστική ανάγκη στήριξης από τον Δήμο.
Η επαφή με τους ανθρώπους αυτούς δεν αφήνει περιθώρια ωραιοποίησης της πραγματικότητας. Πρόκειται κυρίως για ηλικιωμένους συμπολίτες μας, που ζουν μόνοι, με περιορισμένους οικονομικούς πόρους, περιμένοντας όχι μόνο την εξυπηρέτηση για τα φάρμακά τους ή τα βασικά της καθημερινότητας, αλλά και μια ανθρώπινη κουβέντα.
Η μοναξιά σε συνδυασμό με τη φτώχεια δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα κοινωνικής απομόνωσης. Και αυτή η συνθήκη δεν μπορεί να μας αφήνει αδιάφορους.
Οι ανάγκες αυξάνονται καθημερινά. Ο αριθμός των συμπολιτών μας που χρειάζονται υποστήριξη μεγαλώνει, και η Πολιτεία οφείλει να ανταποκριθεί με συγκεκριμένες, στοχευμένες και επαρκώς χρηματοδοτημένες πολιτικές κοινωνικής πρόνοιας.
Τα προβλήματα δεν αντιμετωπίζονται με ευχολόγια. Αντιμετωπίζονται με πράξεις:
με ενίσχυση των κοινωνικών δομών,
με επαρκή στελέχωση των υπηρεσιών,
με αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης για τους ηλικιωμένους μας.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, η κοινωνική πολιτική δεν είναι θεωρία. Είναι ένα πιάτο ποιοτικό φαγητό, είναι πρόσβαση στα φάρμακα, είναι ανθρώπινη παρουσία. Είναι αξιοπρέπεια.
