Η μεταξύ τους απόσταση δεν χρειάζεται πλέον ιδιαίτερη ανάλυση, φαίνεται σχεδόν σε κάθε δημόσια παρουσία. Σε κοινωνικά γεγονότα, εκδηλώσεις και κοπές πίτας, η ψυχρότητα μεταξύ τους είναι ίσως η πιο επιεικής λέξη για να περιγράψει την εικόνα που εκπέμπεται προς τα έξω. Ο λόγος για τους βουλευτές Κοζάνης Ε. Κωνσταντινίδη και Μ. Παπαδόπουλο, για τους οποίους όσο πλησιάζει ο χρόνος προς την επόμενη εκλογική μάχη, τόσο περισσότερο γίνεται φανερό ότι η συνύπαρξη δεν είναι απλώς δύσκολη, είναι άκρως ανταγωνιστική. Στο παρασκήνιο καταγράφεται μια διαρκής σύγκριση επιρροής και παρουσίας. Ποιος επίλυσε ή δρομολόγησε κάτι, ποιος έχει περισσότερες επαφές και γνωριμίες στο «κέντρο», ποιος το ένα και ποιος το άλλο. Και κάπου εκεί, η πολιτική συνεργασία, που θα έπρεπε να υπάρχει, δίνει τη θέση της σε έναν αγώνα προσωπικής επικράτησης.
Το πραγματικό ερώτημα είναι αν αυτή η κατάσταση προσφέρει κάτι στην περιοχή ή αντιθέτως τη ζημιώνει. Ο ανταγωνισμός στην πολιτική είναι θεμιτός, όταν όμως κυριαρχεί σε βαθμό που σκιάζει το συλλογικό συμφέρον, τότε εύλογα αναρρωτιέται κανείς αν η μάχη δίνεται, πραγματικά, για τον τόπο ή για την επόμενη εκλογική αναμέτρηση.
Η Χύτρα
δε μας νοιάζει, την ίντριγκα την είσηγαγε από τας Αθήνας από το 2000 που εκέγεται ο κύριος που νομίζει ότι του είμαστε και υποχρεωμένοι. Να την λουστέι και να μας αφήσει ήσυχους. Και ο άλλος μαζί, αν και τολμώ να πω ειναι σαφώς πιο συμπαθής και πιο καταρτισμένος .