Η διακήρυξη της 13ης Μαρτίου 2000, ένα κείμενο εμπνευσμένο και διατυπωμένο από τον ιδρυτή της Δημοκρατικής Περιφερειακής Ένωσης Μιχάλη Χαραλαμπίδη, ήταν η πρόταση μιας ομάδας ανθρώπων, που έβγαιναν δικαιωμένοι από τον εικοσιπενταετή κύκλο της μεταπολίτευσης, για να κυβερνηθεί η χώρα. Ένα σχέδιο για την Ελλάδα. Ένα κάλεσμα στον κόσμο να σπάσει τα τηλεοπτικά δεσμά που του επέβαλαν τα υπαρκτά κόμματα – μη κόμματα και να επανασυνδεθεί με την πολιτική.
Σήμερα εικοσιέξι χρόνια μετά, τα προτάγματα της διακήρυξης παραμένουν επίκαιρα:
- Η Ελλάδα εξακολουθεί να είναι η χώρα της Ευρώπης με το οξύτερο περιφερειακό πρόβλημα. Ο κρατικός υπερσυγκεντρωτισμός είναι υπεύθυνος για την υστέρηση της χώρας στις υπηρεσίες υγείας, παιδείας και ασφάλισης. Ο πλούτος και η εξουσία συγκεντρώνονται στην πρωτεύουσα ενώ η περιφέρεια μαραζώνει.
- Οι ευρωπαϊκοί πόροι κατασπαταλώνται από ένα πελατειακό, δορυφορικό και εξαρτημένο κράτος. Η χώρα μένει χωρίς σιδηρόδρομο και λιμάνια. Οι περιφέρειες και οι πόλεις δεν επικοινωνούν μεταξύ τους. Μας ομιλούν για ανάπτυξη, ενώ όλοι γνωρίζουμε ότι η σημασία των υποδομών είναι καθοριστική για την οικονομία μιας χώρας. Από αυτές εξαρτάται η ανάπτυξη, οι επενδύσεις και η δημιουργία θέσεων εργασίας.
- Ο αγροτικός χώρος συρρικνώνεται. Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις των αγροτών είναι απόδειξη ότι ένα από τα λίγα πλέον παραγωγικά τμήματα του πληθυσμού μας αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης. Είναι όμως και η κραυγή αγωνίας των ελληνικών περιφερειών που αργοπεθαίνουν. Η Ελλάδα χάνει το τρένο των τροφίμων. Μια χώρα που θα μπορούσε να είναι αγροδιατροφική υπερδύναμη, αντιμετωπίζει μεγάλη αγροτική κρίση και διατροφικά ελλείμματα.
- Οι ελληνικές πόλεις καταστρέφονται. Γίνονται μη πόλεις, κλώνοι των Αθηνών. Άσχημες, γερασμένες, ακατοίκητες. Δεν υπάρχει πολιτική για την αισθητική των πόλεων, του αρχιτεκτονικού και αγροτικού τοπίου. Η ομορφιά του τοπίου είναι όμως συνώνυμη της ανάπτυξης. Για να επιβιώσεις σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον χρειάζεσαι όμορφες και έξυπνες πόλεις και περιφέρειες.
Οι πολιτικές ελίτ, όταν δεν ασχολούνται με τα ζητήματα της πολιτικής τους επιβίωσης μέσα από τις δημοσκοπήσεις και το αθηναϊκό τηλεοπτικό πριγκιπάτο, μας λένε ότι δεν υπάρχει εναλλακτική. Είναι αποτέλεσμα της πολιτικής και μορφωτικής τους ανεπάρκειας. Γίνονται απολογητές ενός συστήματος που γεννά διαφθορά και παρακμή. Προσπαθούν με αυτό τον τρόπο να καλλιεργήσουν ένα αίσθημα παραίτησης και ανημποριάς στον ελληνικό λαό. Η διακήρυξη της 13ης Μαρτίου 2000 είναι η εναλλακτική. Επαναφέρει την πολιτική στο προσκήνιο με όρους Συμμετοχής, Μνήμης, Σχεδίου και Οράματος.
Η Ελλάδα ως πολιτική, ως οικονομία και ως κοινωνία θα βγει από τον φαύλο κύκλο της εξάρτησης και της δορυφοριοποίησης και θα σταθεί σαν δύναμη ειρήνης και φιλίας στην Ευρώπη και στην Ανατολική Μεσόγειο όταν οι Έλληνες πολίτες συνομιλήσουν με αυτό το κείμενο, για να γίνει η Μνήμη και το Σχέδιο ο θεμέλιος λίθος μιας νέας κοινωνίας πολιτών.
Θα κρατήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις τη διακήρυξή μας στην επικαιρότητα. Όσο κι αν προσπαθούν να την θάψουν εμείς θα την επαναφέρουμε στο προσκήνιο ως ένα μήνυμα ελπίδας και προοπτικής για τον λαό και τη χώρα μας.
Οταν ανίκανοι άνθρωποι δεν σκέπτονται ούτε πράττουν ορθολογικά στην πολιτική επικαλούνται διακηρύξεις όπου αυτοδικαιώνονται και μας θυμίζουν ότι έχει γεμίσει ο τόπος βολεμένα παράσιτα τα οποία επίσης μας θυμίζουν την κοινωνία των πολιτών που αυτοί δεν είναι…