Η ΣΑΕΚ Αμυνταίου είχε την τιμή μαζί με 360 συλλόγους από όλη την επικράτεια, να παραστεί στις εορταστικές εκδηλώσεις για τα 200 χρόνια από την έξοδο του Μεσολογγίου την 4η Απριλίου 2026 ημέρα Σάββατο.
Οι καταρτιζόμενοι ( εκπαιδευτές και φίλοι) συνοδευόμενοι από τη Σοφία Απαζίδου, Διευθύντρια της ΣΑΕΚ Αμυνταίου που οργάνωσε όλο το πρόγραμμα της διήμερης τιμητικής επίσκεψης, συμμετείχαν στην αναπαράσταση της πομπής της τραγικής εξόδου. Το κλίμα κατά τη διάρκεια της πορείας ήταν βαρύ. Οι συμμετέχοντες σοβαροί και αγέλαστοι, περπάτησαν με πένθιμο βήμα το δρόμο που οι Μεσολογγίτες επέλεξαν για να σώσουν την ψυχή τους και να κρατήσουν άσβεστη τη σπίθα της ορθόδοξης πίστης και της ελεύθερης πατρίδας. Η πομπή οδηγείται στον Κήπο των Ηρώων. Η αναπαράσταση της ανατίναξη του Καψάλη θα σημάνει το τέλος των εκδηλώσεων της πρώτης ημέρας.
Οι καταρτιζόμενοι έμειναν ως το τέλος και παρακολουθήσαν τα δρώμενα μέσα από τον Κήπο των Ηρώων.
Είδαν φορεσιές απ’ όλη την Ελλάδα και την ιστορία να κινείται μπροστά τους ενώ άκουσαν από πολλές φιλαρμονικές να δίνουν το ρυθμό στην πομπή.
Την επόμενη μέρα το πρωί, 5 Απριλίου 2026, προσκύνησαν την Κάρα του Αποστόλου Ανδρέα στην Πάτρα και συνέχισαν το ταξίδι στην ιστορία αφού επισκέφθηκαν τα μουσεία του Μεσολογγίου. Μετά από μια γρήγορη ματιά και στην Τουρλίδα με το Μουσείο του άλατος, πήραν το δρόμο της επιστροφής.
Τελευταίος σταθμός το παραθαλάσσιο Μενίδι κάπου κοντά στο Κομπότι της Άρτας.
Η Κυριακή των Βαϊων απαιτεί ψάρι και τιμήθηκε η ημέρα σε ψαροταβέρνα δίπλα στη θάλασσα με ωραίο απογευματινό ήλιο και το κύμα απαλά να χτυπάει την άμμο.
Η δύση του ήλιου ήταν μαγευτική και το τελευταίο δώρο του διημέρου.
Η ΣΑΕΚ Αμυνταίου τίμησε για πρώτη φορά τους Έλληνες αγωνιστές πεσόντες του Μεσολογγίου. Τα αισθήματα, οι εικόνες, οι γνώσεις και η εμπειρία της συμμετοχής γέμισε το μυαλό. Θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στη μνήμη.
Άγγιξε για λίγο την ιστορία του ελληνικού έθνους. Θέλησε να γευτεί κάτι από αυτή και να το μεταφέρει στην ιδιαίτερη πατρίδα.
Τιμή στους Έλληνες πεσόντες αγωνιστές τιμή και σ αυτούς που τους τιμούν.
Ο Θεός να δώσει και του χρόνου…
