Από ένα παιδικό, ανορθόγραφο «Merry Christmas» σ’ έναν απομονωμένο τοίχο του χωριού του, μέχρι τις μεγάλες τοιχογραφίες που σήμερα ξεχωρίζουν σε διάφορα σημεία της Κοζάνης, η διαδρομή του Γιάννη Ζάμκου (καλλιτέχης graffiti_ μόνο τυχαία δεν είναι. Ο ίδιος, μιλώντας στο kozan.gr, το απόγευμα της Δευτέρας 20/4, περιέγραψε πώς η ζωγραφική και το graffiti μπήκαν από πολύ νωρίς στη ζωή του και εξελίχθηκαν σε βασικό τρόπο έκφρασης, δημιουργίας αλλά και ζωής. Όπως ανέφερε, η πρώτη του επαφή με το graffiti έγινε περίπου στην 5η Δημοτικού, όταν μαζί με δύο φίλους του αποφάσισαν, παραμονές Χριστουγέννων, να πάρουν σπρέι και να δοκιμάσουν να φτιάξουν κάτι δικό τους. Το πρώτο εκείνο έργο ήταν ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο με την ευχή «Merry Christmas», ανορθόγραφη όπως θυμάται σήμερα με χαμόγελο, αλλά καθοριστική για τη συνέχεια. Από εκεί και πέρα, τα σπρέι μπήκαν όλο και πιο συχνά στην καθημερινότητά του, με το ένα έργο να διαδέχεται το άλλο και την ανάγκη για δημιουργία να μεγαλώνει διαρκώς.
Ο ίδιος ξεκαθάρισε πως δεν βρέθηκε ποτέ μπροστά σε πραγματικό δίλημμα για το τι θέλει να κάνει στη ζωή του. Όπως είπε, από μικρός ένιωθε πως αυτό το κομμάτι τον εξέφραζε απόλυτα και ότι η ενασχόληση με την τέχνη ήρθε σαν μια φυσική και αβίαστη εξέλιξη. Η ζωγραφική, το σχέδιο, το graffiti και αργότερα το tattoo δεν ήταν για εκείνον μια εναλλακτική πορεία, αλλά κάτι που απλώς “συνέβη” με απόλυτη φυσικότητα. Μάλιστα, θυμήθηκε και την πρώτη φορά που προσπάθησε να βγάλει κάποια χρήματα μέσα από αυτή τη διαδρομή, όχι για να αποταμιεύσει, αλλά για να μπορέσει να εξασφαλίσει τα υλικά του. Μαζί με την παρέα του έμπαιναν σε μαγαζιά, έδειχναν σχέδια και σκιτσάκια που είχαν ετοιμάσει και προσπαθούσαν να πείσουν επαγγελματίες να τους δώσουν μια επιφάνεια για να δουλέψουν. Έτσι, όπως είπε, ήρθε και η πρώτη του δουλειά, σε κομμωτήριο στην Κοζάνη. Σήμερα, έργα του βρίσκονται σε πολλά σημεία της πόλης και της ευρύτερης περιοχής, με τον ίδιο να παραδέχεται πως κάθε φορά που περνά μπροστά από μια τοιχογραφία του, εξακολουθεί να τη βλέπει με το ίδιο συναίσθημα. Όπως είπε χαρακτηριστικά, κάθε έργο είναι σαν “παιδί” του και δεν παύει ποτέ να το κοιτάζει, ακόμη κι αν έχουν περάσει χρόνια από τότε που ολοκληρώθηκε.
Ο Γιάννης Ζάμκος αναφέρθηκε και στη στήριξη που είχε από την οικογένειά του, τονίζοντας πως ειδικά η μητέρα του στάθηκε καθοριστικά δίπλα του από την πρώτη στιγμή. Όπως είπε, η παρουσία και η εμπιστοσύνη της λειτούργησαν σαν “σκάλα” για να ανέβει ψηλότερα. Δεν έκρυψε επίσης πως η μητέρα του ήταν και η ίδια δημιουργικός άνθρωπος, που ζωγράφιζε πολύ όμορφα, κάτι που, όπως παραδέχθηκε, επηρέασε τον ίδιο από πολύ μικρή ηλικία. Σε ό,τι αφορά τη διαδρομή του στις σπουδές, σημείωσε πως έχει παρακολουθήσει μαθήματα σχεδίου σε διάφορες φάσεις της ζωής του, ενώ είναι απόφοιτος Γραφιστικής του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής. Παράλληλα, όπως είπε, από μικρότερη ηλικία παρακολουθούσε εικαστικά και σχέδιο δίπλα σε ανθρώπους της τέχνης του τόπου, κάτι που τον βοήθησε ουσιαστικά να εξελίξει τόσο την τεχνική όσο και την αντίληψή του.
Πέρα από το graffiti, ο ίδιος ασχολείται ενεργά και με το tattoo από το 2013-2014 και μετά, ενώ παραμένει ανοιχτός και σε άλλα υλικά και μορφές δημιουργίας, όπως το ξύλο, η πέτρα ή το σίδερο. Όπως εξήγησε, τον ενδιαφέρει συνολικά το σχεδιαστικό και εικαστικό κομμάτι και όχι μόνο μία μορφή τέχνης. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στην Κοζάνη, την οποία χαρακτήρισε «γειτονιά» και «λιμάνι» του. Όπως είπε, είναι ο τόπος στον οποίο μεγάλωσε, εκεί όπου δημιούργησε τις πρώτες του μνήμες και αγάπησε αυτό που κάνει μέχρι σήμερα. Ερωτηθείς αν η πόλη στηρίζει πλέον περισσότερο την τέχνη του δρόμου, απάντησε πως θεωρεί ότι υπάρχει εξέλιξη σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Αναγνώρισε ότι στο παρελθόν υπήρξε έντονη σύγχυση ανάμεσα στον βανδαλισμό και στις διαφορετικές μορφές έκφρασης, όμως σήμερα η κουβέντα αυτή έχει μπει σε πιο καθαρή βάση.
Παρακολουθήστε τι άλλο μας είπε στη συνέντευξη που παραχώρησε στο kozan.gr
