Λίγοι είναι οι άνθρωποι που μετά το πέρας της ζωής τους αφήνουν βαθιά το αποτύπωμα τους, για τα όσα είπαν, έγραψαν και κυρίως έπραξαν. Ξεχωριστή θέση ανάμεσα τους ο Κώστας Ζουρουφίδης, ο οποίος δεν επηρέασε μόνο τους ανθρώπους του κοντινού επαγγελματικού και κοινωνικού χώρου. Η επίδραση του διαχύθηκε και πέρα από την κοινωνία της Κοζάνης. Γιατί; Επειδή πάνω από όλα ήταν Δάσκαλος. Ο Δάσκαλος. Κατ’ επάγγελμα δάσκαλοι είναι πολλοί Δάσκαλοι όμως με την ουσιαστική έννοια του λειτουργήματος λίγοι.
Δεν αρκέστηκε στο έμφυτο ταλέντο που προικίστηκε. Φρόντισε να το καλλιεργήσει μελετώντας, ερευνώντας και παρακολουθώντας τα ρεύματα της σύγχρονης του παιδαγωγικής και διδακτικής.
Ήξερε πως για να είσαι καλός δάσκαλος πρέπει συνεχώς να μαθητεύεις. Και αυτό έκανε. Μαθήτευε. Με μάτια ανοιχτά, με αυτιά ανοιχτά. Γι’ αυτό και κατέκτησε την κορυφή. Δάσκαλος όχι μόνο των μαθητών αλλά και των δασκάλων και της κοινωνίας. Μας έδειξε με λόγια και έργα το πως πρέπει να είναι ο δάσκαλος. Την εκπαίδευση, (για τον ίδιο πάντα παιδεία), την υπηρέτησε από τέσσερις διαφορετικές θέσεις: του δασκάλου της τάξης, του συνδικαλιστή, του Σχολικού Συμβούλου, του υπευθύνου της Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης του Νομού. Σε όλες τις θέσεις με πλήρη ταύτιση λόγων κι έργων. Δίδασκε χωρίς διδακτισμούς. Με το παράδειγμά του. Στις συνελεύσεις του κλάδου, είτε τοπικά είτε κεντρικά, πάντα προετοιμασμένος με λόγο μεστό με ιδέες πρωτοποριακές.
Υπηρέτησε σύμφωνα με το πνεύμα και την ουσία τον ρόλο του Σχολικού Συμβούλου όπως ακριβώς τον είχε οραματιστεί ο κλάδος. Πιστός στις αρχές και στις αξίες του χωρίς εκπτώσεις, παραιτήθηκε από την θέση του όταν η αξιολόγηση, (βαθμολόγηση στην πραγματικότητα), των συναδέλφων του έγινε υποχρεωτική. Αυτός να διδάσκει και να καθοδηγεί ήθελε και όχι να βαθμολογεί.
Περιγράφουν πολλοί συνάδελφοι πως ως υπεύθυνος της περιβαλλοντικής, όταν έμπαινε στην τάξη τους το αρχικό σοκ των μαθητών υποχωρούσε σιγά σιγά και στην θέση του απλωνόταν μια ατμόσφαιρα ευχάριστη όπου οι μαθητές απολάμβαναν την διαδικασία της ενεργούς μάθησης. Γιατί πέρα από τα εποπτικά μέσα, την υψηλή αίσθηση του χιούμορ διέθετε και συναρπαστική αφήγηση. Αυτή η αφήγηση με είχε συνεπάρει σε μια από τις πολλές εκδηλώσεις για την γενοκτονία των ποντίων στην αίθουσα ‘’Φίλιππος’’. «Η Ρωμανία και αν επέρασεν ανθεί και φέρει κι άλλο».
Μυσταγωγία. Θλίψη για την απώλεια ελπίδα για τα μελλούμενα. Και στην καθημερινότητα απέπνεε μια πνευματικότητα. Η σοφία, ο στοχασμός τον χαρακτήριζαν. «Πίσω από κάθε λογισμό υπάρχει ένας υπολογισμός» και με άλλα παρόμοια συνήθιζε να διανθίζει τον λόγο του. Τυχεροί όσοι συγχρωτίστηκαν μαζί του. Μόνο να κερδίσουν είχαν. Τους έλκυε προς τα πάνω.
Για να αποτιμηθεί το έργο του, πλούσιο και πολυεπίπεδο όπως ήταν, απαιτείται συλλογική προσπάθεια. Αυτό θα αποτελεί μια προσφορά στον σημερινό δάσκαλο και στην παιδεία. Θα τον θυμόμαστε.
Λευτέρης Σιαμπανόπουλος
