Πώς από τότε που ξεκίνησε την ενασχόλησή του με την πολιτική – και κυρίως από τη στιγμή που ανέλαβε το τιμόνι του Δήμου Εορδαίας – φτάσαμε τα δύο τελευταία χρόνια να καταγράφεται ένα διαρκώς αυξανόμενο μέτωπο αμφισβήτησης γύρω από τον Π. Πλακεντά; Παλιοί γνώριμοι (και συνεργάτες), που επί χρόνια κινούνταν κοντά στον Δήμαρχο, απομακρύνθηκαν τα τελευταία δύο χρόνια με τις ίδιες πηγές να συνδέουν αυτή την εξέλιξη με τον τρόπο διαχείρισης διαφωνιών. Όπως λέγεται, ο δήμαρχος επανειλημμένα μιλούσε για «δίκαιη μεταχείριση», τονίζοντας ότι το δίκαιο πρέπει να εφαρμόζεται. Ωστόσο, κατά τις ίδιες εκτιμήσεις, η τελική κρίση του για το τι είναι «δίκαιο» φαίνεται να περνούσε – σε μεγάλο βαθμό – από τήρηση ισορροπιών, η οποία συχνά άλλαζε ανάλογα με τις συνθήκες, τις συγκυρίες κι – όπως επισημαίνεται – τις εκάστοτε προτεραιότητες της στιγμής.. Και κάπου εκεί, σύμφωνα πάντα με τα ίδια πρόσωπα, το κλίμα άλλαζε. Όχι απαραίτητα με ευθείες κινήσεις, αλλά μέσα από «παραπλεύρως» διαμορφωμένες καταστάσεις, που – όπως υποστηρίζεται- λειτουργούσαν αποτρεπτικά για όποιον σκεφτόταν να κινηθεί εκτός γραμμής Δημάρχου. Το ζήτημα, ωστόσο, για τον ίδιο τον δήμαρχο – όπως σχολιάζεται – δεν είναι μόνο η διαχείριση αυτών των ισορροπιών, αλλά και το γεγονός ότι η τακτική αυτή αρχίζει να γίνεται προβλέψιμη. Και όταν κάτι γίνεται προβλέψιμο στην πολιτική, δημιουργεί – αναπόφευκτα – κι αντίδραση.
Έτσι, το μέτωπο των δυσαρεστημένων φαίνεται να διευρύνεται. Το αν αυτό θα πάρει πιο ξεκάθαρα πολιτικά χαρακτηριστικά, σε μια περίοδο που συντελούνται μεγάλες αλλαγές στην περιοχή κι όλοι κρινόμαστε για τις θέσεις και τις αντιδράσεις μας, μένει να φανεί, από το πώς κι ο ίδιος θα χειριστεί, κυρίως, τις φωνές αυτές που δεν του λένε σε όλα «ναι» ή αν θα συνεχίσει στην ίδια γραμμή διαχείρισης.
Η Χύτρα
Οι ευθύνες πάντα φορτώνονται σε άλλους και ποτέ δεν αναλαμβάνονται από τον ίδιο. Τα λόγια του μεταφέρονται από τρίτους για να δει τις αντιδράσεις. Πάντα υπάρχει μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα σχολιασμού και κατηγοριών που ποτέ δεν ξεστομίζονται από τον ίδιο ευθέως. Συνεργάτες; Όσοι είχαν λόγο και παρουσία έφυγαν (περιφέρεια, εκπαίδευση κλπ). ‘Άνευρη διοίκηση ισορροπιών, που έχασε υπαλλήλους και κοινωνικές συνεργασίες. Ξεφουσκώνει πολύ γρήγορα, ειδικά με τις επιλογές των έμπιστων “μόνιμων” αντιδημάρχων.